من وقتی زندگی:

انقدر که از واتسپم فقط برای ارتباط با دکترام استفاده میکنم بوی بیمارستان گرفته

وای حاجی حرص خوردن مهرزاد همون چیزی بود که هیچ وقت نمیدونستم بهش نیاز دارم

شهریور ماه بوی دکتر میده

۱۴۰۳/۵/۲۴

عزیزک من، عزیزدلم.
ازت خواهش می‌کنم. لطفا، بذار که من برم. این‌بار تو باید این اجازه رو بهم بدی. نمی‌دونم اونجا حالم بهتر می‌شه یا نه. نمی‌دونم هیچ‌وقت چیزی عوض می‌شه یا نه. راستش رو بخوای حتی بعید می‌دونم. من همیشه همینم که بودم. همیشه این مزخرفات احساسی پیچیده‌ی عمیق چسبیده بهم و دست از سرم برنمی‌داره. می‌دونم تا وقتی که من همینم، جریانات زندگی هم زیاد تغییری نمی‌کنن. فقط هربار تو شکل یه آدم تازه، یه اتفاق یه ذره متفاوت یا هیجان‌انگیزتر، یا همین، یه جای جدید که تا حالا نبودم. وگرنه این دور باطل تمومی نداره. با همه‌ی این‌ها من باید برم. دیگه دلم اینجا بند نمی‌شه، دیگه نمی‌تونم خودم رو راضی کنم که صبر کنم و انتظار بکشم و امیدوار باشم. انتظار خاصی ندارم، امیدی هم به چیزی ندارم. فقط می‌دونم باید برم که جریان زندگی پیش بره. که همه‌چیز دوباره یه جای تازه و با آدم‌ها تازه تکرار بشه. که یه‌بار دیگه بتونم خیال کنم چیزی برای امیدوار بودن وجود داره، اگه بازم بتونم. اگه هنوز این ازم بربیاد. ولی این‌بار رو تو بذاری. تو باید من رو رها کنی و اون لحظه‌ی آخر رفتن تو هم حتی باید به من پشت کنی، چون این دفعه هیچ چیزی از گذشته رو نمی‌تونم با خودم ببرم. این دفعه هیچ باری رو نباید به دوشم بکشم، باید فقط خودم راه بیافتم و تا می‌تونم دور بشم.
ازت خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم، اجازه بده برای همیشه برم.

همینجا اعلام میکنم که اگر تا اخر ماه کسی رو نبوسم دیوونه میشم