بیخیال زیاد حرف زدم..
شب مایل به صبحتون آروم :).

کاش انقدر اما و اگر تو زندگیم نبود.

دارم با خودم کنار میام و یه جورایی تلاش می کنم که خودمو بپذیرم. این خودِ غمگین و زخمی مو.
اما به مرحله ی بخشش که می رسه جا میزنم!

نیم ساعت پیش به خیلی چیزا فکر کردم. و یکیش این بود که اگه میتونستم برگردم عقب هیچ وقت اینجا از مشکلاتم با معلم اخلاق و... نمی نوشتم!
نمیدونم یه احساس حماقت و ناامنی دارم.. که نباید.
ولی حس میکنم نبایست بعضی از چیزارو اینجا عنوان میکردم...

می ترسم اما نمی دونم از چی!
و دارم ادامه میدم نمیدونم چرا ولی فقط میدونم که دارم ادامه میدم.

این روزا همه ش میخوابم و برای بیدار شدن و بیدار موندن هم خودم عذاب میکشم، هم مامان!

روحم، سلولام، سرم، قفسه سینه ام، دستم، چشمام و تک تک اجزای بدنم درررد میکنن.

از این وضعیت خسته م. وضعیتی که رسماً دارم تو گوه دست و پا میزنم. و میدونم که میگذره ولی دارم روز به روز بدتر میشم یعنی در جهت منفی تغییر میکنم!

روزها و شب های چرتی ان..