Մենք սարսափում ենք մահից, մտածում ենք, որ մի վայրկյան հետո հնարավոր է այլևս ողջ չլինենք, բայց դրա հետ մեկտեղ երբեք չենք գնում այցելության այն հարազատին, ում երկար տարիներ չէինք տեսել, դրա փոխարեն նստում ենք հեռուստացույցի դիմաց ու անիմաստ ֆիլմեր դիտում։Մենք երբեք չենք գնում ու ուղղակի գրկում մեր ծնողներին, հարազատներին՝ այն մարդկանց, ովքեր ամբողջ կյանքում մեզ գրկել են երբ զգացել ենք դրա կարիքը։Փոխարենը ժամանակը վատնում ենք անարժան մարդկանց վրա, ովքեր հաստատ ամենակարևոր պահին մեզ կթողնեն ու կհեռանան։Եվ վերջապես մենք չենք նկատում այն մարդկանց, ովքեր կյանքից շատ հենց մեզ են սիրում, նրանց, ովքեր կերազեին արժանանալ միայն մեր մի ժպիտին, փոխարենը սիրում ենք անարժան, անսեր մեկին (անպատասխան թեկուզ) ու ողջ կյանքում հույս փայփայում, որ մի օր կսիրվենք այնպես, ինչպես սիրում ենք։Իսկ կյանքի մայրամուտին հասկանում ենք, որ չենք ապրել, որ ռոբոտի նման կյանք ենք ձգել, որ ամեն ինչ արել ենք... բացի ԱՊՐԵԼՈՒՑ....

Лето — это «спокойной ночи» в 5 утра.

Если кто-то серьёзно хочет быть частью вашей жизни, он действительно приложит усилия, чтобы быть в ней.

Ասա ինձ, եթե մարդիկ հանդիպում են ամեն վերջակետից հետո, ուրեմն ո՞րն է այն կետադրականը որն իսկապես վերջ է նշանակում...

Бывают такие друзья - и врагов не надо!!!

?

?

Но тогда почему мы с тобой потеряли, все то что казалось так вечно?