گاهی روزها شبیه آسمانی‌اند که نه صاف است و نه ابری؛ نه می‌توان آفتاب را در آن دید و نه بارانی که زمین را تازه کند. حسی میان‌مانده، درهم‌تنیده از چیزهایی که نمی‌دانی باید دوستشان داشته باشی یا از آن‌ها بگذری. ذهن در سکوتی پر سر و صدا گیر می‌کند، مدام عقب و جلو می‌رود. گذشته‌ای که گاهی زیبا به نظر می‌رسد، اما اگر صادق باشی، در لحظه‌ی خودش هم کامل نبود. آینده‌ای که نیامده، اما در فکرهایت چنان سنگینی می‌کند که انگار همین حالا هم بارش را به دوش می‌کشی.
این روزها، میان این همه تردید، حس می‌کنی چیزی کم است. چیزی که نمی‌توانی اسمش را بگذاری، اما نبودنش را با تمام وجود حس می‌کنی. شاید یک کلمه، شاید یک نگاه، یا شاید فقط خودِ تو. همان خودی که در این میان گم شده و منتظر است از پشت این شیشه‌ی کدر، دوباره پیدایش کنی.
چه سخت است که بپذیری گذشته‌ی کامل هرگز نبوده، آینده‌ی بی‌نقص هرگز نخواهد بود، و همین حالا، با تمام نقص‌ها و ناتمامی‌هایش، تنها چیزی است که واقعی است. چه سخت است که به آنچه داری، به خودت، به همین لحظه، بگویی: «تو کافی هستی.» اما شاید تمام چیزی که نیاز داری، همین جمله باشد. همین یک تصمیم که چرخه‌ی همیشگی را بشکند.
شاید زندگی همین است. یک آموختن مداوم برای دیدن، برای پذیرفتن، برای دوست داشتن. شاید جایی در این مسیر، در همان لحظه‌ای که خسته‌ای اما هنوز پیش می‌روی، روشنایی‌ای باشد که همه‌ی این تاریکی‌ها را معنا کند.
۱۵ دی ۱۴۰۳

-H

دقیقا مثل پارسال که دوست نداشتم این پیام رو بفرستم، الان هم دوست ندارم و خیلی بابتش ناراحتم. این چنل واقعا از مکان‌های امن منه و ترک کردنش حتی اگه برای مدتی باشه هم برام سخته.. ولی زندگی اصلا روی خوشی به ما نشون نداد مخصوصا توی ۱۸ سالگی، شاید ۱۹ بهتر باشه!…

با ارزشید.??

یه معلم شیمی داشتیم، میگفت تا اکسیژن دریافت میکنین و کربن دی اکسید پس میدین باید درس بخونین امسال.

چقد عجیبه، یهو همه‌ی اون روزها یادم میفته و جز اینکه اینجا ازش حرف بزنم هیچکاری نمیتونم بکنم.

فکرشو بکنین مریض بشی و نتونی حرف بزنی حتی ولی نگران این باشی که شکل‌های غشای داخلی میتوکندری رو درست حفظ کردی یا نه.

حقیقتاً به انقدر سکوت اینجا عادت ندارم. عادت به اینکه هستی اینجا چیزی نگه ندارم-
جداً این چنل و آدمی که پشت این چنله رو اینطور می‌شه خطاب کرد: «بودنش، مرهمی‌ست بر پیکره‌ی زخمِ نبودن‌ها.»
در این لحظه در نقطه‌ای کوچک و تاریک‌ ایستاده‌ام و قلبم می‌تپد برای نور و حضور افرادِ سبزی که لحظات در کنار آنها به لبخندی میسر می‌شد!