گاه در فکر میروم که چه میشد گر انسان ها میامدند و نمیرفتند!
لکن پس از اندیشیدن پی خواهی برد زندگی منجلابی است، هرچه مردمان را نزد خود داری بیش از پیش در منجلاب فروخواهی رفت؛ زیرا که مردمان اهل صداقت در محفل خویشند.

بعضی وقتا نه کسی هست اذیتت کرده باشه نه چیزی هست رو مخت باشه؛
بعضی وقتا یه چیزی باید باشه تو زندگیت که نیست؛
تو میدونی چیه ولی تنها کاری که میکنی انکارشه چون اگه بخوای باشه قبول کنی باشه تو یه لجنی میوفتی که تنها راه دراومدن ازش مرگته_
اینجور مواقعی که اون کمبودو انکار میکنی بیشتر از همه چیز و همه کس خودت رو مخ خودتی!

من انقدر کیوتم!؟

من انقدر کیوتم!؟