من بریدم به خدا در غم پنهان تو .

متنفرم از وقتایی که اینقدر خسته و آسیب دیده ام که با هر مشکل یا گند کوچیکی سریع گریم میگیره.

تو گرما اصلا انسان خوبی نیستم امیدوارم تا پاییز آدما بخاطر اخلاق زشتم ولم نکنن .

به حدی آدمای دورمو محدود کردم که وقتی گوشیم زنگ میخوره ندیده میدونم کیه.

چجوری بگم؟
پوسته ی بیرونیم یه دختر قویه که به کسی نیاز نداره ولی پوسته ی درونیم یه دختر کوچولو با چشمای اشکیه که نشسته منتظر یکی بیاد ازش بپرسه چته؟

مامانتم به اندازه من دوسِت داره؟

بچه اول خانواده ای و تموم آزمون و خطاهاشون رو تو امتحان کردن :)

خدایا میشه لطفا این فصلو بزنی بره جلو
من تو گرما اصلا آدم جالبی نیستم

چرا تو پارتیا نمیبینمت؟
وا مگه بیکارم؟ (مامانم نمیزاره)

الان نیاز دارم به یه قهوه که با انرژی زا ترکیب شده .