بخش سوم #مصرع‌دزدی از لیلی و مجنون: اول بگریست پس بخندید افتاد ورق به‌دست اوباش آشفته‌جوانی از فلان دشت دزد آبله‌پای و شحنه قتال می‌خورد دریغ و می‌زد آهی هم گوشه گرفته بود و هم گوش خشکار گرسنه را کلیچ است نه، نه، غم او نه آنچنان بود کز غایت او غمی…

از دهر بی‌مروت وز روزگار کودن
سهمی نیافتم جز چشم‌انتظار بودن

نک خوشه‌ی نگاهم خوشید کشمشانه
از چشم شور دنیا کی می‌توان غنودن

ای گندمی که رویی روییدنی گزافه
داسی به دست دنیاست کارش همه درودن

دست کج زمانه لبخندها بدزدد
دزدی نه از نداری بل لذت ربودن

عرفان چو نحس‌بختش شد جفت سعد سلمان
شغلش تمام ناله، وز تنگنا سرودن

اسفند۴۰۳
تهران

در رثای قتیل کوی نوشت...

آه کز غصه درآمد پدرم
سوزن سوز بدوزد جگرم

وطنم کاوه‌‌ی دیگر گشتست
«باز کشتند» بگفتا «پسرم»

در سکوت شب پیش آوایی
گفت من کشته‌ی در خونِ ترم

بال و پر داشتم و شوق زیاد
بر در کوی بریدند پرم

سر من غرقه‌ی رویاها بود
این‌زمان غرقه‌ی خون است برم

خواب بر چشمانم بربستند
خوابگاه ابدی زیر سرم

جان من نزد شما ارج نداشت؟
خبرت بود چون آمد خبرم؟

اینک افسوس چه سودی دارد
چون نمی‌یابی جانی دگرم

شک ندارم که ندامت نبری
چو نمی‌بینی دیگر اثرم

غم خوری لیک غم پول و مقام
من نی‌ام پول، سراسر ضررم

پیش خود گویی از قدر و قضاست
خود تویی، هم تو قضا هم قدرم

آه من خانه‌ی تو می‌سوزد
زودتر زینها گیرد شررم

نور از زندگی‌ات خواهد رفت
تیره‌روزا که تویی چون بصرم

بهمن۴۰۳
در ظلمات

در گلایه چند ماهی است که همسایه‌ی این خار و خسم در من این غصه فرورفت چنانکه نفسم من نگویم که بیا زین قفس آزادم کن حداقل دو سه آزاده بنه در قفسم خوابگاهی است چو یمگان‌دره، دور و مهجور ناصرِخسروام انگار که کس نیست کسم گروگانم بگرفتند ز گیلان غیلان مگسِ شهدِ…