رگ و ریشه ام، وطن ام!
برای تو می‌نویسم تا باشد تمام نوشته هایم بوی روغن زرد دایکندی تو را بگیرند، رنگ انار قندهاری اش چشم ها را بزند، و خامک دوزی شال شهری میان کلماتم نقش بسته باشند.
بگذار عطر کباب های تکه پل سرخ را به یادها بی‌اندازم، خون روی سرک دهمزنگ، طفل های کشته شده‌ی معصوم و بی‌گناه برچی و پرچم سه رنگی که می‌بایست افتخار آفرین باشد.
نک تک ذرات حواسم معطوف گوشه ای از جهان است که همچون قلبی در سینه آسیا می‌تپد، قلم من جوهریست که با آن قلبم را سبک تر می‌کنم، از این دوری ظالمانه ای که بهشت روان با دست های خونین برایم رقم زده‌اند.
تاریخ تکرار می‌شود، همانند خورشیدی که هنگام شب غروب می‌کند و صبح هنگام پرتو نور دلگرم کننده‌اش تسلی دهنده‌ی سوگ های ماست.
-نوت هایی که هیچوقت به دستت نمی‌رسند

معشوقه‌ی زیبای من،
دست های تسکین دهنده‌ات را از من دریغ کرده بودی. نور را از چشمانم می‌دزدیدی، ستاره‌گان را در هم کوبیده بودی و انقلاب به پا کردی. اندوهی که گریبانم را گرفته، نوزاد چهل روزه همبستری من و توست؛ همان‌قدر نو و همان‌قدر شکننده.
رهایم کرده بودی پس شادی نیز گریخته بود، باد ویرانه های جنگ را به این سو و آن می‌کشاند تا همه چیز را در هم بشکند. باد، نامه‌ی تو بود و ویرانه های جنگ، باقی‌مانده های من.
دست هایم هیچ وقت به تو نمی‌رسند، وقتی هایی که تو در طبیعت زاده می‌شوی و پنهان. مثل ستاره ای دور و خاموش شده در حال حاضر.

-نوت هایی که هیچوقت به دستت نمی‌رسند.

و هنگامی که تو به من پشت می‌کنی، نفرین مقدر شده‌ی من ناگاه تیره تر نمایان می‌شود.

دور.
خیلی دور.
خیلی خیلی دور.
پشت این نقاب کی هستم؟
پشت این نقاب کی هستی؟
وزن را رها کن، به مفهوم بچسب.
خوب بلدی خودت را بزنی به نفهمیدن.

وقتی که کوچک تر بودم، آرزوی بزرگی نداشتم. نمی‌خواستم بزرگترین نویسنده جهان شوم یا حتی به فضا سفر کنم، اگر این چیز ها برایم مهم بودند هیچگاه با آدم بزرگ ها در میان نمی‌گذاشتم. این جملات فقط پوششی برای آن‌چه در ذهنم می‌گذشت بودند. من همیشه آرزوی مصیبت، بدبختی، رنج و عذاب می‌کردم. برای اینکه هیچوقت نمی‌خواستم آنقدر غرق ناز و نعمت باشم که اگر حرفی می‌زدم مرا توخالی و پوچ بدانند. اما خدا هیچوقت برایم دردسر نفرستاد، برایم رنج نازل نکرد. گرچه این چیزی بود که به خودم می‌گفتم، و باور داشتم رنجی که قرار بکشم بدتر از این هاست.
به مرور زمان، دیگر چیزی نبود که عذابم دهد.

-نوت هایی که هیچوقت به دستت نمی‌رسند.

در سراسر این زندگی تاریک، تو کورسوی نور باریکی بودی که مرا به حقیقت سبز شدن و اميدوار بودن برمیگرداندی.

•نوت هایی که هیچ گاه به دستت نمیرسند.

آن زمان که نسیمی ملایم زلف های تو را تکان میداد، چیزی در چشم های من میشکست. چیزی شبیه به حسرت هیچ گاه دیده نشدن.

•نوت هایی که هیچ گاه به دستت نمیرسند

انعکاس درخشش ستاره دنباله دار در چشمان او، مثل قطعه پرشور بتهوون بود. همانقدر کوتاه، همانقدر گیرا.
شب بود، موقعیت ستاره ها دقیق مهر خورده بود، ابرهای معلق و پراکنده در سراسر آسمان تیره شب نفس میکشدند و تو آنجا در گوشه ترین قسمت خاطرات من، ایستاده بودی با چشمانی که لبخند میزدند و ذرات وجودی که واقعی نبودند.
حقیقت دارد، تو وجود نداشتی و من هم برای تو وجود نداشتم.
-مونا

چگونه به تحریر در آوردن تو را تمام کنم وقتی اینگونه در من خزیده ای؟

•نوت هایی که هیچ گاه به دستت نمیرسند