من بسیار آدم " خودمو میزنم به اون راه که خجالت نکشه" ای هستم.

ادما میرن اما خاطراتشون میمونه:))))

‏دیگه روی چیزی پافشاری نمیکنم؛ شدنی میشه.

اگه منم یه همدم داشتم شاید خوشحال تر بودم.

انسان های هات دوست دخترشونو "دخترم" صدا میکنن.

وجود میخواد توی روم حرف زدن!

شاید یه روزی بفهمی که کسی بیشتر از من کنارت نبود.

به قول شایع
همه روح روانم خستس:)

احساس می‌کنم دیگه قرار نیست بین خودم و فرد دیگری شیمی را احساس کنم.