I put the گی in بیچارگی.

او.

ای کاش آب بودم
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی. ــ

آدمی بودن
حسرتا!
مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن. نمی‌بینی؟

اما دیگر چرا قلمم را از برای عشقی زجر دهم که تار و پود کاغذش از بی مهری یار است؟نه. دیگر ننویسم!

اما جز تو را هم من ننویسم‌. که تو، اولین نوشتنی بودی، تنها نوشتنی هستی و آخرین نوشتنی خواهد بود.
تو، آخرین شعر من خواهی بود؛ که جز قافیه های چشمانت بر کاغذ دلم هیچ ردیف نکنم که هر تلمیح و تکرار نتواند جادوی آن دو گوهر را بر مستمعان رساند.

انقدر نوشتم که هرگاه قلم بر دست گیرم، کاغذم زجه زند. قلمی که بردست دارم رنگ از رخسارس بپرد و دیگر جانی در این دست نماند که از تو نویسم.

ای درد بی درمان من،
مدت هاست قلم بامن نمی‌گوید سخن.
حرفی بزن،
اگر ساکت، که لبخندی بزن.
زخمی بزن،
قلمِ ساکت که عقل از سر ببُرد.
ای جان من،
تیری به قلب من بزن.
از بهر این زندان بزن،
تا جوهر دردم نویسد با قلم از بهر درد.