2024/12/23
پایان دیس ایز عاس:)

سلام میس مونم،
خاستم اخرین حرفامونو باهم بزنیم:))
دوماه گذشت از نبودنش و راستش من گم شدم، خودمو زندگیمو گم کردم ، همه چیزای مهم زندگیمو گذاشتم کنار و از هدفام دست کشیدم، نمیتونم رو هیچی تمرکز کنم، میدیدم ک خیلی از دایرکشنرا کم کم حرف زدنشون از لیام کم و کمتر میشد ، ولی من هنوز گم شدم، زندگیم از اون آخر شب لنتی چهارشنبه متوقف شد و دیگه برنگشت، هیچکس نفهمید که منم همون موقع مردم، فقط چون کسی‌که گذاشتنش زیر خاک من نبودم‌..‌‌
۱۱ ساله پیش بود که دایرکشنر شدم، اون دختر کوچولوی یازده ساله همه خوشبختی زندگیشو، خونشو،خونوادشو، مکان امنشو، دلیل خودکشی نکردنشو،جایی که بهش تعلق داشتو پیدا کرده بود، اما نمیدونست عمر خوشبختیش انقدر کوتاهه و واندایرکشن قراره تا ابد غمگین ترین داستانی بشه که ت زندگیش دیده.
اون دختر بچه تمام عمرش هدف زندگیش دیدن اونا بود، داشت همه تلاششو میکرد تا موفق بشه و یه روزی بغل اونارو تجربه کنه، یکی از بچه ها چن وقت پیش یه چیزی گفت که حرفش همش داره تو مغزم تکرار میشه و همه تنو بدنمو میلرزونه ،گفت:
" تو بلخره یه روزی موفق میشی، به انگلیس میری تا پسراتو ببینی، میری پیش لیام، میشینی کنارش، فاصلت باهاش فقط چند ,سانته، اما نمیتونی بغلش کنی..! چون اون دیگه زیر خاکه...."
و این حقیقت هم اون دختر بچه یازده ساله و هم مهتاب الانو که داشت همه تلاششو واسه دیدن دلیل زندگیش، میکرد، و میکشه.
همیشه با همه غم ها‌ و مشکلات زندگیم کنار‌ میومدم چون واندیو داشتم چون‌میدونستم هرچقدر بشکنم اونا پناهم میشن ولی الان دیگه ندارمشون و انگار همه‌چیمو باختم.
من از فندوم نمیرم، یعنی اصلا همچین چیزی واسه من غیر ممکنه، من از بچگی باهاشون آشناشدم درست وقتی که تازه شخصیتم داشت شکل میگرفت، و هرکدومشون یه بخشی از شخصیت منو تشکیل دادن، و الان جزوی از منن و تاآخر عمرمم باقی میمونن:)
اما راستش دیگه نمیتونم اینجا فعالیتی داشته باشم ، اینکه از بقیه آپدیت بزارم ولی از لیامم چیزی نباشه که بزارم دیوونم میکنه، بعلاوه فندومی که الان میبینیم هیچیش شبیه فندوم امن دایرکشنرا نیست:) هیچوقت ندیده بودم دایرکشنرا اینجوری بهم دیگه هیت بدن، قلب همدیگرو بشکنن و همدیگرو نابود کنن،اونم سر زنده بودن یا نبودن کسی‌که خودش بخاطر این هیتا از پیشمون رفت:) ولی خب خونه ای که ستونش نباشه هرچقدرم با دست سقفشو نگه داری بازم آخرش‌میریزه:)
همین الانشم همه ادمینای اصلی که سالها این فندومو نگه داشته بودن رفتن، شاید خیلیاتون متوجه شده بودید که منم بزور داشتم اینجارو نگه میداشتم،حتی تو دوران اعتراضات هم سرپا نگهش داشتم چون اینجا مثل خونم بود، دوتا سالگرد واندی از طریق این چنل برگزار کردیم و فک کنم نزدیک صدتا از دایرکشنرای ایرانو توی تهران و حتی شهرهای مختلف دیدم. چهارسال پیش که چنلو زدم هیچوقت فکر نمیکردم پایانش انقدر تلخ باشه:)
اینجارو پاک نمیکنم چون بخشی از خاطرات مهم زندگیم توی این چنله، روزایی که کنار هم خندیدیم، ذوق کردیم، فنگرلی کردیم، نگران هم شدیم، و باهم گریه و عذاداری‌کردیم،
خیالم راحته که حتی قبل این اتفاقم پست آخر پیج دیس ایز عاس واسه لیام و دفاع ازش بود و تااخر پشت پسرم بودم‌و اینجام با لیام تموم میشه...
دیس ایز عاسو واسه خودم مث بقیه خاطرات زندگیم ارشیوش میکنم شما هم میتونید ازش لفت بدید چون دیگه فعالیتی نداره.
ای کاش این داستان زندگی پسرا و ما نبود ولی خب...:)
دوستتون دارم و مرسی که بخشی از خاطرات شیرین و تلخ زندگی من بودید.
میس مون.

این ی کابوسه مگ ن

تیک تاکی که زین امروز لایکش کرده:
اگه فقط ۲۴ ساعت برای زندگی کردن، وقت داشته باشی، دوست داری چکار کنی؟
زین: دوست دارم برای آخرین بار به عنوان وان دایرکشن اجرا کنم...
زین پسرم، ما نه سال تمام امیدوارانه صبر کردیم،‌ ولی الان دیگه دیره... خیلی دیره:))

اولین شب اولین تور زین:)
@this_is_us00

...

این عکس از دوربینای هتل برای چند دقیقه قبل حادثه ...
*لطفا اگه حال روحی خوبی ندارید بازش نکنید
@this_is_us00

همه‌‌چیزایی که نه سال‌ تمام منتظرشون بودیم و دیدیم ولی دیگه‌ خوشحال نیستیم.
@this_is_us00