🔻امیل چوران خیلی وقت است که در گوشم می‌خواند؛ تنها خوش‌بین‌ها خودکشی می‌کنند، خوش‌بین‌هایی که دیگر نمی‌توانند خوش‌بین بمانند. دیگران که دلیلی برای زندگی ندارند، چرا باید دلیلی برای ادامه آن داشته باشند؟
او کتاب ژرف و ناب بر قله‌های ناامیدی را سال ۱۹۳۴ منتشر کرده، هنگامی که تقریبا بیست ساله بوده. باید نابغه‌ای تمام عیار باشی که در عنفوان جوانی چنان بنویسی که مرزهای زبانی زندگی و مرگ را جابه‌جا کنی و به نیروی نوشتن از سیاهچال نیستی درگذری.

▫️▫️▫️

این هم تکه‌ای از کتاب او:

تنها تردید است که پیامبران را از دیوانگان متمایز می‌کند. اما آیا برای تردیدشان زیادی دیر نشده؟ آن که می‌پنداشت فرزند خداست، فقط در آخرین لحظه دچار تردید شد. مسیح نه بر فراز کوه، بلکه روی صلیب حقیقتا تردید کرد. شک ندارم که عیسی بر صلیب به سرنوشت انسان‌های بی‌نام‌و‌نشان رشک برده و اگر می‌توانست به پنهان‌ترین گوشه‌های دنیا می‌گریخت، جایی که هیچ‌کس از او طلب امید و رستگاری نکند. می‌توانم او را با سربازان رومی تنها تصور کنم، ملتمسانه از آن‌ها می‌خواهد از صلیب پایینش بکشند، میخ‌ها را بیرون بیاورند و رهایش کنند تا به جایی بگریزد که پژواک رنج انسان دیگر به گوشش نرسد. نه از آن رو که ناگهان باور خود به رسالتش را از دست داده _ چرا که بیش از آن به روشنایی رسیده بود که شک‌اندیش شود _ بلکه از آنجا که برای دیگران مردن دشوارتر از مرگ طبیعی است. عیسی به صلیب کشیده شد، چون می‌دانست باورهایش فقط با قربانی شدن خودش به پیروزی می‌رسند.

▫️امیل چوران، بر قله‌های نا‌امیدی، ترجمه‌ی سپیده کوتی، ص ۱۵۷

۴۵ درصد ثروت جهانی در اختیار یک درصد!

🔻بنا به تازه‌ترین گزارش موسسه آکسفام، انتظار می‌رود دهه آینده دوران ظهور تریلیونرها باشد، زیرا یک درصد از ثروتمندترین‌های جهان، اکنون ۴۵ درصد از ثروت جهانی را در اختیار دارند، درحالی‌که ۴۴ درصد از جمعیت جهان در فقر شدید به سر می‌برند.

🔻جواهر اصلی تاج این الیگارشی، یک رئیس‌جمهور میلیاردر است که توسط ثروتمندترین مرد جهان، ایلان ماسک، حمایت و خریداری می‌شود و بزرگ‌ترین اقتصاد جهان را اداره می‌کند.

🔻از هر ده زن در جهان، یک نفر در فقر شدید زندگی می‌کند و درآمدی کمتر از ۲٫۱۵ دلار در روز دارد.

🔻🔻🔻

اکنون در این جهان پست و پلشت و تراژیک، همه‌ی حاکمان می‌توانند همزمان اعلام پیروزی کنند:
ج.ا. که مردم ایران را گروگان گرفته است،
حماس بنیادگرای خطرناک،
اسراییل جنایت‌پیشه،
ترامپ پول‌پرست دجال،
ترکیه فاشیست و مردم‌کش،
الجولانی و طالبان قاتل
چین و روسیه معامله‌چی
فاتحان نفت و سرمایه در خاورمیانه
...
و در عالم فرهنگ و اندیشه:
نویسندگان و هنرمندان و متفکران میانمایه.

دیوید لینچِ موزیسین و آهنگساز

به سوی مغاک برگشت، به سوی حفره‌ی تاریک و ژرف. دیگر راهی نمانده بود. از شش جهت به بن‌بست رسیده بود.
مرد عینکی لاغری کنار گوری نشسته بود. دسته‌ی سمت چپ عینکش شکسته شده و با نوار چسب سرهم‌بندی شده بود. مردی محجوب و متواضع بود. کتابی در دستش بود که روی جلد آن نقاشی ایرانی تصویری از یک بوف کور کشیده بود. مرد کبکی دست‌آموز هم داشت، برای این‌که گُم نشود به پایش زنگوله بسته بود. در کنار کبک سگی لاغر بود که به تلخی می‌نالید. مرد داشت صفحه‌ی نخست کتاب را زمزمه می‌کرد: «‌در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورَد و می‌تراشد، این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد...»‌
عنکبوت نفرین‌شده به درون تاریکیِ حفره خزید.

◾️منصور یاقوتی - عنکبوت نفرین‌شده

در باب زندگی در دوزخ

ج.ا.ا وضعیتی به وجود آورده که؛
هیچکس به هیچکس رحم نمی‌کند،
حکومت به مردم،
مردم به مردم،
بستگان به بستگان،
کارفرما به کارگر و کارمند،
صاحبخانه به مستاجر،
فروشنده به خریدار،
و وحشتناک‌تر،
حتی دوستان به دوستان.

کووچ و تەم

ئاوازدانەر/ آهنگساز:
علیرضا فیض‌بشی‌پور

ژه‌نیاره‌یل ته‌مۊره‌: حسنا فتحی، طره‌ پریشان، سید سلمان حسینی، ادریس غلامی، امیر ارزانی، علی عزیزی، کاوه‌ شجاعی‌فر
ده‌وڵ ژه‌ن: کاوه‌ شجاعی‌فر

خبر
ابلاغ حکم‌ ۵ سال زندان الهه محمدی و نیلوفر حامدی

https://telegra.ph/%D8%AE%D8%A8%D8%B1-10-20

?هر دختری که در دالاهو این مقام را توی گهواره بشنود چشم‌هایش به رنگ آسمان می‌شود و موهایش همرنگ بلوط. اگر هم آش شاماران را بخورد به رازهای زندگی‌اش آگاه می‌شود.

عموابگ گفت این قصه‌ی دوران قدیم است. قصه‌ی تازه بگو.

نگاه ماریا مینورسکی دوخته شد تو مردمک‌های کال میم‌صورت.
- ما هم می‌خوریم؟
- می‌رویم تو غار شالان درست می‌کنیم. بش همه می‌دهیم. مردگان و زندگان‌مان. نشانه‌ی ما آنجاست.

▫️ تاریکخوانه‌ی ماریا مینورسکی، فراد ح گوران (دفتر نخست از سه‌گانه‌ی کوچ)، منتشر نشده.

▫️دوستی پرسیده است، این روزها چه می‌کنی؟ چه می‌نویسی ...
? پاسخ کوتاه من:
هر روز این‌جا، در این ساختمان هیولایی، حین خستگی کارِ ویرایشِ مقالات اقتصادی، فایل ورد رمان لاماگال کژالیا را باز می‌کنم. ۳۵۰ صفحه‌ی معلق ... چند کلمه‌ای می‎‌نویسم. جملاتی را پاک یا بازنویسی می‌کنم، و در این آرزو می سوزم که کی فرصت آن پیش می‌آید که چند ماهی با خیال راحت، بی‌غم نان و اجاره‌خانه، گوشه‌ای بنشینم و تمامش کنم.
▫️▫️▫️
تکه‌ای از رمان لاماگال کژالیا:
به دشت دهلران می‌رود و در تپه موسیان یک لوحه‌ بر می‌دارد که به خط اکدی روی آن نوشته شده:
برون آ و ارواح گذشتگان و آیندگان را از مغاک خاک نجات بده،
ای ایزدبانو جهان زیرین، ای لاماگال.
- کژال ... لاماگال ...
- لاماگال، همون که داور ارواح مردگان بوده؟ من نمی‌خوام چنین نقشی داشته باشم!
- باستان‌شناس‌ها غلط ترجمه کرده‌ن. «حافظ ارواح» درسته.
- اها، ولی کلا نمی‌خوام ایزدبانو باشم.

?از رمان لاماگال کژالیا
▫️ ف ح گوران

?ما را خفه کردند با این همه علامه در زبان فارسی.
مثال بیاورم؟
علامه قزوینی.
گفته‌اند که آن علامه علاوه بر تصحیح تاریخ جهانگشای جوینی، یک شاهکار دیگر دارد: «یادداشت‌ها» که به کوشش ایرج افشار منتشر شده است.
این هم سرآغاز نامه‌ی آن شادروان به «كيوان قزوينى» از همان کتاب یادداشت‌ها:
**به شرف عرض عالى مى‌‏رساند مرقومه شريفه مورخه ۲۱ شهريور با چند رساله از مؤلفات بديعه حضرت مستطاب عالى يكى دو هفته قبل به توسط آقاى عيسى‏ خان، از محصلين تازه ورود اينجا زيارت گرديد. از اظهار التفات و مرحمت و حسن ظن در حق اين ضعيف كه به همشهری‌گرى آن يگانه فاضل دانشمند افتخار دارم، نهايت تشكر و امتنان حاصل شد. بنده اسم و صيت حضرت مستطاب عالى را كه عالم‏گير مى‏‌باشد و بدون مبالغه مصداق قول شاعر عرب:

فسارمسيرالشمسى فى كل بلده
وهب هبوب الريح فى البر والبحر

است از اوايل جوانى همواره شنيده بودم و هميشه آرزوى تشرف به حضور انور يا لااقل به واسطه عايق بعد مسافت استفاده از آثار قلمى آن وجود محترم در اعماق قلب من مضمر مى‌‏بود...**
- پاريس، ۱۹ آبان ۱۳۰۸ هجرى شمسى.

هفت سال پس از آنکه مارسل پروست در همان پاریس (پایتخت مدرنیته) زمان از دست رفته را - که سراسر زبان انسان معاصر است - به پایان رسانده، جناب علامه حتی از نوشتن یک نامه ساده به همشهری خویش عاجز بوده و آن را با نثری مصنوع و فاخر به شیوه و سبک تاریخ جوینی رقم زده است، نشانه‌ای به شیزوفرنی تاریخی‌!

حتی وصیتنامه او نیز چیزی جز تذکر فالوسنتریسم (نرینه‌محوری) نیست:

«اینجانب محمد قزوینی دارای شناسنامه شماره ۱۲۷۶ صادره از قونسولگری ایران در پاریس ساکن طهران، خیابان فروردین، کوچه دانش از جانب خود جناب آقای سیدحسن تقی زاده را وصی شرعی و نایب مناب مطلق خود نمودم.... اما ورثه من منحصر است به یک زن معقوده شرعی موسوم سابقا به ... ».

اگر در این گوشه از خاورمیانه هنوز معاصر خلفای راشدین هستیم یک دلیلش همین زبان معقوده است.