"وقتی دوست بهارناز باشی همینقدر رندوم یه ساعت دیگه داری میری رشت" رومینا said

گذاره‌ای اصلا نا‌تمام
و تازه این بی‌تابی که هیچ چیز آرامش نمی‌کند
در التهاب درهایی که باز می‌شوند و درهایی که بسته می‌شوند
کتاب‌هایی که باز می‌شوند و دست‌هایی که بسته می‌شوند
دست‌هایی که سنگ‌ها را می‌پرانند و سارهایی که از درخت‌ها می‌پرند
درخت‌هایی که دار می‌شوند
دهان‌هایی که کج می‌شوند
زبان‌هایی که لال‌مانی می‌گیرند
صدای گُنگ و چشم انداز گُنگ و خواب گُنگ
و همهمه،
که می‌انبوهد
می‌ترکد.

وقتی دوستام دارن میرن خارج از کشور و میگم منم با خودت ببر:

منم انقد ساکت وارد موزه شدم که در رو بستن رفتن :)
پشت در داشتم داد می‌زدم کمکک?

چند امتیاز گرفتم برای مصاحبه نکردن با صدا و سیما؟