انگار نقاشیش کردن خییییییلی اصلا خیلی خوش وایبه =)))

راستی بالاخره دارم call me by your name می‌بینم.

1:29

نمیدونم خوبه یا بد، ولی چند وقته خیلی تو یادمی. حتی امروز از دور داشتم نگات میکردم. مشخص بود دیگه نه منی در تو وجود داره نه تویی در من. شاید فقط تیکه‌های پاره پوره‌ای از ما کف اتاقِ خاطرات مونده باشه. که اونم بین این رفت و آمدا لگد میشه میره پی کارش. ولی دیدم که خوبی. خوب باش. جات خالی منم خوبم عزیزکم، میگذرونم.

گاهی رو به رو میشم، با همه، با همه چیز. با جرئت وایمیستم و تو صورت وحشتناک‌ترین چهره‌های زندگیم تف می‌اندازم. بعد یک جون به جون هام اضافه میشه. ادامه میدم و هیچوقت واینمیستم. بقیه رو بلند میکنم. اسمشونو فریاد میزنم که ادامه بدن. عربده میکشم و میگم ' من و نگاه کن، من چطور سر پا موندم هیچ حالیت هست؟ سر پا شو گازشو بگیر و برو' و از کنار کسایی که زمین گیر شدن و بلند نمین برای همیشه میگذرم.
اما گاهی به جای رو به رو شدن فرار میکنم، جرئتم‌و از دست میدم و مثل ترسو ها قایم میشم و دیگه جونی نمی‌مونه که یکی هم‌بخواد بهش اضافه بشه. وایمیستم. میشینم. گریه میکنم و اجازه میدم غم دستامو بگیره تو دستش. دست کسایی که راه میرن و میخوان من و بلند کنن و پس میزنم و در عوض غم رو بغل میکنم. فریاد میزنم که ' دیگه نمیتونم، خسته شدم، من خسته شدم' .
و همه‌ی اینها در نهایت منم. اونی که راه میره منم، اونی که میدوه منم، اونی که زمین‌گیر شده منم، اونی که بلند میشه منم، اونی که میخنده میکنم، اونی که گریه میکنه منم، اونی که امید داره منم، اونی که ناامیده منم.
و من مجبور نیستم ثابت باشم، میتونم همه‌ی اینها باشم و باز هم خودم باشم.

S2EP47

شبایی که کل کل میکردم تا بین تو بخوابم یا شیدا رو یادمه، وقتایی که با موهای خیس با هم روی تخت یه نفره میخوابیدیم تا ناهار آماده شه رو یادمه، سی‌دی کورالین و که اولین بار تو کامپیوتر کوچولوعه که همیشه با خاموشش بازی میکردم، برام‌گذاشتی و یادمه، وقتایی که موهای…