لعنت به آخوندا و این روز نحس.

در خیابان‌هایی که هرگز از آن‌ها نگذشته بودی، در فصل‌هایی که در آب و خاک تو پیدا نبودند، در لحظاتی که عقربه ساعت روی دیوار خانه‌ات هرگز از آن‌ها عبور نمی‌کرد و در خواب‌هایی که تو هرگز آن‌ها را ندیدی تو را که همواره خیال رویت به هر طریق همره من بود جستجو کردم.
حسرت و اشتیاق و فاصله را چون باری بر دوش می‌کشیم که گویا هرگز نمی‌خواهیم آن را رها کنیم؛ یا تو بودی یا مرگ‌ و هرسالی که گلی تازه در باغچه عمر تو می‌روید؛ خشتی از دیوار زندان حزن و تنهایی فرو می‌ریزد.
تو را زیبا به یاد خواهم آورد چون شعری که هنوز آن را نخوانده‌ای، نامه‌ای که هنوز آن‌ها ننوشته‌ای، فردایی که هنوز ندیدی و زیبا چون روی ماه گونه تو.

:)

شیما وزوایی:
«در مرگِ کارگران تقریبا سانحه وجود ندارد. سود است که بر جانِ کارگر ارجحیت دارد و باعث می‌شود حفاظت و ایمنی رعایت نشود. مرگ در معادن تکرار شونده است، تقریبا مثل روش مواجهه دولت با آنها. تا این لحظه تفاوت خاصی ندیدم: اتفاق تلخ، پیگیری، و ...
جان‌های از دست رفته اما تکرار نمی‌شوند.»
.

به اندازه‌ای که دوستم داشت از من متنفر شد و شب‌های زیادی را به نفرین کردنم مشغول بود..
حالا راحت بخواب عزیزدلم، نفرین‌هایت یکی یکی دارند خفه‌م می‌کنند.

محمد مهدی کرمی، محمد(کیان) حسینی، مهسا موگویی، نوید افکاری، امین بذرگر و باقی جاویدنام‌هایی که رژیم کشتشون هم آرزوی قهرمانی و شرکت در المپیک رو داشتن. فراموشتون نمی‌کنیم.