دستانت همچون برف در روی قله کوه بر من سرد است خواه دانم پس چگونه بر دیگران اتشی؟!

اگر باران هم می‌بودی در میانِ هزاران قطره
تو را می‌یافتم و می‌گرفتمت،
می‌ترسیدم
چرا که خاک هرچیزی را که بگیرد، پس نمی‌دهد...

تو می‌گذری، زمان می‌گذرد
چه کنم با دلی که از تو؛
توانِ گذشتنش نیست..

همه‌ی کسانی که مرا می‌شناسند
میدانند چه آدم حسودی هستم
و همه‌ی کسانی که تو را می‌شِناسند.
لَعنت به همه کسانی که تو را می‌شِناسند..