آدما میتونن حرفای خوبی بزنن ولی آدم خوبی نباشن.

یه عالمه حرف تو سرمه، اما حسش نیست بگم. یه عالمه درد تو دلمه، اما دیگه رمقی ندارم که توضیح بدم. فقط می‌دونم که یه چیزی تو وجودم کم شده، یه چیزی که انگار هیچ‌وقت برنمی‌گرده.

بالاخره یه روزی میپذیری و میگذری از همه نبودن‌ها، نشدن‌ها، نخواستن‌ها، رفتن‌ها، تموم شدن‌هاو ناامید شدن‌ها، بدون اینکه دیگه دلیلش برات مهم باشه.

"وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد بیشتر تنهاست، چون نمی‌تواند به هیچ‌کس جز به همان آدم بگوید که چه احساسی دارد."

عباس معروفی؛ سمفونی مردگان

او رها می کند تا از گسیخته شدن خودش جلوگیری کند.

یک روز تصمیم می‌گیری که از چیزهایی
که روزگاری بیشترین دلبستگی را به آن‌ها
داشتی، کمتر و کمتر حرف بزنی.
از همه چیز دست می‌کشی، و دیگر حتی نمی‌خواهی حق با تو باشد.

گاهی از دور به خودت نگاه کن، نتیجش خوب میشه.