حدود یازده دقیقه از آخرین جلسه گروه ده رو با موضوع نخستین گام‌ برای تغییر و اولویت‌های ناخودآگاه بشنویم...

https://t.me/EffectiveCommunicationArt

این سه‌دقیقه، اگر نگوییم ریشه‌ تمام دردهاست، بی‌شک یکی از مهمترین دلایل بیشترین مشکلات فردی، سازمانی و حتی مشکلات کلان مملکتی ماست...
برای دیدن ویدئوهای بیشتر، اینستاگرام LifeTopSkills را دنبال کنید.

https://t.me/EffectiveCommunicationArt

به بهانه‌ی صبرشادمانه استاد رنانی
موثر یا ناکارآمد؟

پیشگفتار

در این عمر چهل‌واندی سال که از خدا گرفته‌ام، چند صحنه از زندگی، چنان مرا مجذوب خویش کرده که برای تماشای آن، آگاهی به زمان را از دست دادم. یکی از آن صحنه‌ها در سفری به هند اتفاق افتاد که بعدها نیز چندبار دیگر آن صحنه را در همان کشور مشاهده کردم، هربار ایستادم و مدتها با خودم اندیشیدم که من چه نادانم بر رنج‌های خویش و ناتوانم در رهایی و ناآگاهم از زندگی...
صبر شادمانه دکتر رنانی، یادآور آن صحنه‌ی ناب از زندگی‌ام بود که در این نوشتار شرح خواهم داد.

دکتر محسن رنانی اگر اندیشمندترین انسان دوره‌ی معاصر ما نباشد، بی‌شک یکی از بزرگترین فلاسفه دوران ماست. اما آنچه که در گفتار و رفتار و کردار ایشان برای شخص من همیشه جذاب بوده است، فروتنی عمیق، درک متقابل، و تعاملی کاربردی است که فرای اندیشه و نگاشته‌های زیبای اوست.
در دوره‌ای که اقتصاددان و اندیشمند و «استاد» فراوان داریم، به شخصه کمترکسی را به فروتنی و رفتار تعاملی ایشان دیده‌ام و این همان تفاوت شگرف ایشان با دیگر اندیشمندان است.
اگرچه «استاد نیستم» ، اما چند وقتی‌است که افتخار داشته‌ام تا بخشی از دیدگاه خود را از نگاه تحلیل تعاملی و در رابطه با نوشته‌های ایشان به اشتراک بگذارم. در حافظه من آخرین نقدم در یکسال و اندی پیش مربوط به نوشتار گفتگو و توسعه بود که برایشان ارسال کردم و در آنجا به تفصیل بیان کردم که چرا حکومت ما امکان گفتگو ندارد. مثال ناشنوایی که برایش آواز بخوانید و فلجی که از او به گردش در طبیعت دعوت کنید... کوفتن شما بر باب گفتگو با حکومت تنها خستگی خودتان و کسانی خواهد بود که به شما باور دارند...
بسیار خوشوقتم که دیگر به آن رویه اصرار ندارند... اما چند روز پیش که نوشته صبر شادمانه را خواندم، و سپس نقدهای پس از آن را، لازم دانستم تا تحلیل خود را از نوشته آن بزرگوار و نقدهای منتشر شده بنویسم.

الف) جزئی نگری و تعمیم:
بزرگترین اشکال «صبر شادمانه» و حتی گفتگوی شادمانه و تمامی نقدهای منتشر شده در مورد آنها، کاربردی نبودن و فراگیر نبودن راهکار در نتیجه خطای تعمیم است. قطعن صبر شادمانه برای عده‌ای از مردم (به ویژه جوانان پرشور) کاربردی است. اما برای چند نفر؟
به قول آن عزیز دردمندی که به طعنه در نقد ایشان نوشت «پدری که شرمنده نان پسرت هستی... برقص... و مادری که در سوگ خون دخترت هستی، برقص» او نیز به یاد نداشت که همه‌ی آرزومندان تغییر در این کشور در سوگ خون فرزند و شرمنده نان خانواده نیستند، اگرچه شرمندگان و سوگواران بسیارند، اما آنها که می‌توانند در تغییر نقشی داشته باشند نیز بسیارند و برای هرکدام باید راهی پیشنهاد داد که کاربردی و توسط آنها قابل اجرا باشد.

ب) گوناگونی: به قول آن رند معروف که راه‌های رسیدن به خدا بسیار است. همینطور راه‌های ایجاد تغییر نه‌تنها بسیار است بلکه برای هر شخصی ویژه‌است، برای هرگروهی باید راهی پیشنهاد کرد که توان انجامش را داشته باشد.
دوست دیگری در نقد خود گلایه کرده بود که چرا رنانی نگفته همه باید برخیزیم و نافرمانی را فریاد کنیم، عزیزی نوشته بود که چرا نگفته باید به عاملان حکومت تذکر دهیم و دیگری تنها ادامه گفتگو را خواسته بود. در تمامی اینها نکته مهمی مغفول مانده است: خیزش و اعتراض راه کسی‌ است که در سال گذشته از گلوله نترسید و در خیابان بود، آنکه از ترس جریمه خودرویش به علت کشف حجاب، روسری سفت می‌کند توان خیزش ندارد، برای او راهی دیگر لازم است و برای آنکه از خشم بدنبال کشتن عاملی از عاملان حکومت است نیز دعوت به گفتگو مسخره است... برای او نیز راهی دیگر باید نشان داد که اجرایی باشد و نمی‌شود نسخه‌ای پیچید که برای همه حتی قابل اجرا باشد، چه برسد به آنکه با طیب خاطر و انگیزه اجرا شود...

ج) دردهای بزرگ و پنهان:
به باور من - همانگونه که همواره گفته و نگاشته‌ام- بزرگترین درد و گره امروز در وضعیت کشور ما، رفتار تخاصمی و نبود تعامل است.
ما تنها کشور دنیا با ١۶ همسایه هستیم و با این‌حال، تخاصمی‌ترین سیاست خارجی دنیا را داریم. در مقایسه با نسبت جمعیت، از متنوع‌ترین جمعیت‌ها هستیم و باز اگر نگوییم تخاصمی‌ترین قانون و سیاست داخلی را داریم (طالبان یک سور پیش افتاده است) در زمره بدترین‌ها هستیم.
این پرسش را باید برای مدتی مزه‌مزه کنیم که چرا تا این‌حد رفتار تهاجمی و بدور از تعامل داریم؟