یه آقای حدودا ۶۰ ساله هم بود که دست و پاشو با زنجیر به تخت بسته بودند و دو تا سرباز مراقبش بودند، من منتظر نظر رزیدنت بودم و چون موبایلم خط نمی‌داد مرتب در حال رفت و آمد بودم.
نگاهش کردم، بی مقدمه گفت: خانم من یه ساختمان ساز آبرومندم!
نمیدونم چرا با شیطنت تمام دوران دبیرستانم جواب دادم و گفتم: آهان یه واحد رو به چند نفر فروختید ؟ =)))
گفت: نه حرف درمیارند!
سرباز گفت: خانم با من صحبت کنید! بله هر واحد رو به ده نفر فروخته!

بهش گفتم: امیدوارم هم مشکلتون حل بشه هم شرایط جسمیتون خوب بشه!

اومدم کنار آقاجون یه دفعه آقاهه قاطی کرد عربده کشید و گفت: شاش دارم! دست و پامو باز کنید!

ولی هیچکس توجه نکرد! نمیدونم چرا!

سه شنبه که توی اورژانس بیمارستان بودم، یه پسر حدودا ۳۰ ساله نزدیک سه ساعت دور اورژانس راه می‌رفت و گریه میکرد و به یه نفر خیالی التماس میکرد، اینقدر راه می‌رفت که پرستارها در حین راه رفتن بهش سرم میزدند،‌ همینطور اشک میریخت و التماس میکرد، همراهانش خسته می‌شدند و یه نفر دیگه می‌آمد دستشو میگرفت و راه می‌رفت.

به مادرش گفتم: مشکل آقا پسرتون چیه؟
گفت: کراک زده!

اوه بولشِت! ?

همانطور که داشتم ابروشو ریموو میکردم استادم به مشتریش و ما گفت: کاش من صدسال دیگه بدنیا می‌آمدم پیشرفت علم واقعا قشنگه، جایی که دیگه خرافه و رمالی و دعانویسی نیست و همش علمه و دانش!

گفتم: منم آینده رو خیلی دوست دارم ولی حس دوره پهلوی دوم برای من خیلی قشنگه، آرزوی گروه کر دختران همیشه تو قلبمه.

بعد خودم خنديدم و گفتم: البته با این شانس من، توی خانواده سنتی بدنیا می‌آمدم که ۱۲ سالگی شوهرم میدادم و شوهرم هر شب کتکم میزد و سرسال و ته سال میزاییدم و موقع شستن کهنه بچه سر حوض احتمالا زیر لب یه چیزی میخوندم بعد مادرشوهر بهم میتوپید که هان! سروگوشت می‌جنبه برای مرد همسایه آواز بخونی!
چقدر زنان قدیم در خانواده‌های سنتی بدبخت و بیچاره بودند! این میزان از بدبختی و حقارت قابل هضم نیست! حتی اختیار بدنشون رو هم نداشتند.

دیروز صبح همکارم اومد کلینیک تا تتوی قابی و قدیمی دهه هشتادیشو ریموو کنم، مسیر برگشت باهم بودیم. یه دفعه گفت: خدابانو تو بطور ژنتیک صدای خوبی داری هیچ وقت فکر نکردی بری کلاس آواز ؟ گفتم: خیلی علاقه دارم، دکلمه میخوندم قبلا، یکبار هم برای تست رفتم که استادم…

دیروز صبح همکارم اومد کلینیک تا تتوی قابی و قدیمی دهه هشتادیشو ریموو کنم، مسیر برگشت باهم بودیم.
یه دفعه گفت: خدابانو تو بطور ژنتیک صدای خوبی داری هیچ وقت فکر نکردی بری کلاس آواز ؟
گفتم: خیلی علاقه دارم، دکلمه میخوندم قبلا، یکبار هم برای تست رفتم که استادم خارج از کشور بود و من دیگه مشغول کلینیک و مدرسه شدم.
گفت: ولی برای دل خودت میخونی؟
گفتم: اوه اونکه آره...
گفت: بخون بخون ( توی اتوبان بودیم و اون راننده بود)
من بدون هیچ تعارفی خواندم( آدم امن که میگم) : وقتی میای صدای پات از همه جاده ها میاد .... و تا وسطای شعر...

هر دو احساساتی شدیم، گفت: ببین من ژنتیک صدام خوب نیست ولی یکساله میرم کلاس آواز. آنلاین پیش استاد فلانی
گفتم: جدی میگی؟ بخون بخون!

همانطور که رانندگی میکرد یکی از ترانه های بانو مهستی رو خوند ...

اینقدر احساساتی شدیم به خودمون اومدیم دیدیم چشممون نمناک شده...

این صداهای خفه شده در طول زمان! این استعدادهای نادیده گرفته شده! این زیبایی‌های پاک شده! این نادیده گرفتن ها!

روز چهارشنبه که از خونه مامان برگشتم، نبات بهم گفت که قصد داره تنهایی بره مهمونی خونه مادربزرگ و عمه.
به شاه گفتم: با هم میرید؟
نبات خودش جواب داد: با اتوبوس میخوام برم، خودم تنهایی.
خودم رو ذوق زده نشان دادم و گفتم: آخی چقدر بزرگ شدی! مراقب خودت باش، خب؟
میدونی کدام ایستگاه پیاده بشی؟ همانجا که کافه شادی هست!
گفت: بله مامان حواسم هست.

این درسته که شاه تا سوار شدنش به اتوبوس همراهش بود و عمه‌اش هم موقع پیاده شدنش کنارش، ولی این حس استقلال آنقدر براش دلچسب بود که امروز تلفن زد و گفت: میشه امروز نیاین اینجا؟ من خودم برگردم با اتوبوس!
گفتم: بله هیچ مشکلی نداره. هرموقع میخواستی حرکت کنی با موبایل عمه اطلاع بده بهمون که بیاییم ایستگاه.

من حتی نمیتونستم تصور کنم ناآگاهی مادر و تبعیض بین فرزندانش چقدر میتونه در خانواده فاجعه آفرین باشه!

در تمام روزهایی که آقاجون بستری بود چه امروز و چه سال‌های پیش، راهکارها و صحبت‌های مستانه عزیزم برام نور زندگی بوده.
تا این لحظه نتونستم کاری براش بکنم ولی قلبا از خدا میخوام به همه اهداف و آرزوهاش برسه?

@maastaaneh

یه معاون جدید هم اومده روز اولی با دستگاه بیق بیقیش افتاده به جون کیف و لباس بچه‌ها تا موبایل رو چک کنه، همینطور هم که راه میره میگه خانوم اینجا آرایشگاه نیست موهاتو آراسته نکن!

چرا آخه؟ این گربه چه کشتنی داره دم حجله!؟ ول کن بابا!