کرکترهایی که در راهنمایی و دبیرستان ساختم الان ۳۱ و ۲۷ سالشونه. قدرت زمان.

دنیای جلوی دیدم سیاهه. سیاه سیاه.

مامانم یک ساعته بکوب داره ملودی پرنده مهاجر رو زیر لب زمزمه می‌کنه. باید خودمو بک-

باور نکردنیه ولی سریع‌ترین و کار راه‌ بنداز‌ترین قسمت آموزشیار، قسمت پرداختشه. ?
بقیه قسمتاش هیچ تفاوتی با یه مرده‌ ندارن.

واقعا بعضی وقتا یه کارایی می‌کنم که بعدا تا یه مدت طولانی هرچی فکر می‌کنم نمی‌فهمم اون لحظه تو مغزم چی می‌گذشته و منظورم چی بوده.

برای فردا با یکی برنامه پیاده‌روی چیدم ولی حسشو ندارم برم.
اه. چه کارایی می‌کنی‌ها نازنین.

یه دریا اشک ریختم. یه اقیانوس دیگه هم اشک می‌ریزم. تا شاید در آخر بالاخره لحظه‌ای برسه که همه‌ی اینا کمتر درد داشته باشه.

بعد این پیام دستامو برای یک ربع بردم داخل پلیور این غریبه (که همون لحظه آشنا شدیم) و اگه کلاس نداشتم الان تو دستشویی درحال میک‌اوت بودیم. اندراحوالات یک گی در دانشگاه.

معلم زیست دبیرستانم رو تو فیس‌بوک پیدا کردم‌. حالا هی بهم یگید چرا فیس‌بوک داری تو. =)

کلاس‌های چهارشنبه‌م کنسل شد. کلاس‌های پنجشنبه‌م هم یکیش کنسل شد یکیش ترمش تموم شد. کلاس جمعه صبحمم مربیم رفته مسافرت. احساس می‌کنم دنیا خودش دید چجوری منو از همه‌طرف تو آمپاس قرار داده، یه لحظه گرخید. الان در صدد جبرانه. مرسی. *می‌رم تا جمعه صبح خودمو تو تختم…