تصورش رو بکن. وقتی یکی میره. می‌میره. یه چیزی وقتی تموم میشه. وقتی از کار‌ میفته. وقتی ترکمون میکنه. وقتی جاش خالی میشه. همیشه اون موقع هست که یادش میفتیم و ارزشش رو تماما درک می‌کنیم. و این خیلی بده؛ یعنی بدی که کاریش نمیشه کرد، تا صندلیِ گوشه خونمون خراب نشه و نندازیمش بیرون، جای خالیش تو خونه احساس نمیشه.

قرن‌ها بعد اگر قبر مرا نبش كنند
کفنی نیست، تنی نیست، ولى بوی تو هست

سیاست‌گذاری‌های یک کشور، اعم از داخلی و خارجی مشخص کننده مشی فکری و ایده‌های اون ملت هست. ملتی که ایده فکری مسلطی نداشته باشد، درنهایت سیاست‌گذاری‌ های موفقی هم نخواهد داشت. پیرو بودن و استحکام فکری از‌طرف ملت برای دولت [در اینجا به معنی حکومت بدونیمش] لازمه ثمربخش بودن این سیاست‌ها هست. دولت و ملتی که در میان هوا و زمین است و هدفی را دنبال نمی‌کند و هدفی را هم قبول ندارد و همه ساختار ذهنی‌اش آن است که همه چیز غلط است؛ هیچگاه حتی دامنه کوه را هم نمی‌تواند ببیند؛ چه برسد به قله.

احساسات، در خلا، فاقد معنا هستند. یعنی روابط بین ما آدم‌ها باعث وجود مقوله‌ای به نام احساسات می‌شود. چیزی که برای برقراری ارتباط با آدم‌ها از الزامات است. یعنی ارتباطات و احساسات، هم‌بسته و هر دو برای پایداری به هم متکی هستند. تصورکنید انسانی که هر ارتباطی را از خودش دریغ کرده باشد. مثلا کلبه‌نشینی در ناکجاآباد دنیا. چطور زنده می‌ماند؟ چطور فکر می‌کند؟ چطور‌ پیشرفت می‌کند؟ فکر نکنم شدنی باشد. حداقل به گمان من. حال بر فرض محال هم که شده تصورش کنیم. این فرد چه احساساتی را در خود دارد؟ تنهایی، شاید ترس، حتی شاید شاد از اینکه هیچ آدمی آن دور و بر‌ها نیست تا مزاحمش شود. احساسات به ناپایداری‌شان معروفند. چقدر می‌تواند شاد بماند؟ چقدر می‌تواند ترسش را نگهدارد؟ چقدر تنهایی را درآغوش کشد؟ آدمی توامان احساسات و ارتباطاتش را باید سلامت نگهدارد. چراکه هر ارتباطی متاثر از احساس و هر احساسی متاثر از ارتباط است. و این آدمی است! معادله‌ای که هیچوقت قطعیتی در حصول دو به‌علاوه دو مساوی چهارش نیست.

به تو فکر کردم که بارون بباره.

هزارتا رویا کشته میشه تا یاد بگیری زندگی رویایی نیست!

تو هم بگو چه کشیدی به غیر دست کشیدن…

شاید پاییز همین است.
پاییز تویی. پاییز منم. پاییز ماییم که هر نسیم، خزانی‌ است در این سرا که برگ‌هایش سنگ‌فرش خیابان‌های این شهر است.
شهری که هر کوچه‌اش از یاد ما سرشار است. به اندازه خش‌خش برگ‌ها در سکوت شب.

چالش چهل روز نوشتن و روزنوشت برای من تموم شد. اما خیلی جالب بود. خیلی تجربه قشنگی بود. من این چالش رو برای خودم خارج از فضای چرک‌نویس ادامه میدم. به شما هم پیش‌نهاد میکنم انجامش بدید.
و اینکه واقعا خوشحال میشم نظرتون رو از هر طریقی که دوست دارید حتما با من به اشتراک بذارید.