چجوری دلـت اومد؟
من با دلـم اومدم.
تو رفتـه بودی.

می‌تونی برای شخص خاص زندگیت صبر کنی، ولی هیچوقت برای کسی صبر نکن تا تبدیل به شخص خاص زندگیت بشه.

راستش من در زندگي هرگز دنبال آساني نبوده ام چون هيچ چيز زيباي ارزيدني آسان نيست.

در ميان اين همه اگر،
هیچکس باید نیست.

گاهی فکر میکنم دلم میخواد ناپدید بشم
ولی در واقع دوست دارم یه کسی بیاد و بگرده و پیدام کنه..

حس می‌کنم گمشدم.
انگار درست از وقتی که عطر خاطرات جدید مشترکمون نپیچید توی مغزم گمشدم.
از وقتی که تو منکر خاطرات قدیمیمون شدی.
از وقتی که انکار کردی که روحت رو لمس کردم.
از وقتی که انکار کردی که روحم رو لمس کردی.
راستش رو بخوای تازه فهمیدم دلتنگی بدترین چیز دنیا نیست!
گمشدگی خیلی بیشتر درد داره.
می‌دونی دلتنگی یه طوریه که انگار تو دلت برای چیزی و کسی تنگ شده که توی زندگیته اما،
امان از گمشدگی!
گمشدگی خیلی درد داره نور زندگی من، انگار که یه قسمتی از خودت نیست.
انگار یهو مثلا چشماتو بکنن و دستاتو بِبُرن و بِبَرن.
تو از من گمشدی، تویی که قسمت بزرگی از روح و جسم و جانم بودی گمشدی.
انگار که من یه سیاره باشم که به دور تو، به دور خورشیدش می‌چرخه و حالا ناگهان بی حرف بی دلیل، دیگه خورشیدی نیست.
دیگه نمی‌دونم باید دور کی و چی بچرخم باید به کی بگم فدای خندیدنت نور و تاریکی من!
فدای چشمات فدای خال روی شونت، فدای تک تک پستی بلندی‌های روح و جسمت.
گمشدم، چرا گذاشتی گم بشم، هان؟ مگه نگفتی اگه گم بشم هرجای دنیا باشم پیدام می‌کنی!؟
مگه بهم نگفتی نمی‌تونم جایی برم که نتونی منو پیدا کنی؟..
کجا رفتی نور من؟
نمی‌تونم پیدات کنم.
همه جا تاریکه.
هی دست می‌کشم رو زمین دست می‌ندازم به اطراف ولی فقط وسیله‌ها زمین می‌ریزن و می‌شکنن و من بیش‌تر درمونده می‌شم.
بهت گفتم برام مثل یه جنگلی هر لحظه هر ساعت هر ثانیه دلم می‌خواد توی جنگل روحت بچرخم و ببینم و کشف کنم خسته که شدم سرم رو بزارم روی زمین زیر بزرگ‌ترین درخت سروت و با آرامش توی آغوش سبزت بخوابم.
بهم گفتی اگه من جنگلم، تو عزیزکرده جنگلی!
تنها کسی که حق داره توی جنگل بچرخه، بدوه، کشف کنه، بخنده و توی آغوشش بخوابه!
حالا که نیستی من چیم؟ حالا که دیگه عزیزکرده جنگل نیستم چیم نور من؟
منو از جنگل روحت انداختی بیرون که کیو راه بدی؟ که کی زیر سایه سرو و صنوبرت بخوابه؟ که کیو بغل کنی؟
انصاف نیست
این‌که یه شب بخوابم و صبحش چشم باز کنم و زمین زیر پام محو شده باشه..
که نفسای سبزت رو حس نکنم.
انصاف نیست..
کاش می‌فهمیدی که من فقط توی جنگل روح تو دویدن رو بلد بودم!
کاش می‌دونستی دختر جنگل از همه آدما فراریه از همه تکراریا و حتی از جنگلای دیگه فراریه.
کاش می‌فهمیدی که سلول به سلولم دارن درد نبودت رو می‌کشن..
من هنوز سرو توی جنگل رو یادم نرفته؛ خوابیدن توی آغوش سبزت رو یادم نرفته؛ ولی دویدن.. می‌ترسم..!
می‌ترسم.. خیلی بیشتر از چیزی که بتونی تصورش کنی!
از وقتی که رفتی یک سال و یک ماه و هیفده روز گذشته.
دیگه دویدن داره یادم میره..
زمین گیر شدم انگار انقدر نشستم روی زمین، چشم انتظارت، که ریشه کردم تو خاک.
دارم می‌شم یه گل آفتابگردونِ چشم انتظار خورشید!..
ولی خیالی نیست نور من.
تو برگرد.
تو فقط برگرد، این بار من میشم جنگل و تو بشو عزیزکرده جنگل..
اینبار من میشم سرو و تو زیر سایم و تو آغوشم بخواب.
فقط برگرد... قبل از اینکه دویدن یادم بره..!

https://t.me/Ooverrthink/1858
https://t.me/Ooverrthink/1689
https://t.me/Ooverrthink/348
https://t.me/Ooverrthink/824
https://t.me/Ooverrthink/1796
https://t.me/Ooverrthink/1705
چند تا از نوشته هام.