هر روز دارم به این نتیجه که ناممکنا ممکن میشن میرسم

0:30

بعد از رفتن تو روزهای زیادی در خون غرق بودم،در خون اشک میریختم،در خون نفس میکشیدم،بدنم آنقدر به خون اغشته شده بود که خود را جزوی از آن میدانست.
روز های زیادی از "بعد از رفتن تو" گذشته،هنوز هم گاهی به حمام میروم و در خون غرق میشوم،هنوز هم وقتی به تو فکر میکنم مغزم شکافته می‌شود وحجم زیادی از خون بدنم را دربر میگیرد،آغوشی خونین من را دربرمی‌گیرد.
پس از ماه ها امروز از وجود تو بیرون امدم،انگار شخص عجیبی به نظر می‌ایم،حتی شاید ترسناک،مطمئنا شخصی که سرتاپا خونین است جلوه ی جالبی نخواهد داشت،مطمئنا کسی علاقه ای به آشنایی با او ندارد،حتی خودِ تو هم دیگر من را نمیشناسی.
هنوز هم فکر تو همانند تبری میماند،اما وجودِ چوبیِ من کمی فولادی تر از قبل است،کمی..درحدی که افکارت تا چند ماه از من دور خواهد ماند،شاید افکارت پس از چند ماه دیگر تلاشی برای شکافتن وجود من نکند،شاید..شاید بالاخره بتوانم از تبر تو دور بمانم.

اینجا می‌تونید خاص ترین پست ها رو مشاهده کنید.

-

این پسـت + متنِ زیري ـش و همین پیـام رو فوروارد کنید٫ پستـی که می‌خواید رو ریپلای کنیـد٫ تا فور کنم اینجا و بگم وایبِ چه لیریکـی رو می‌ده.

وقتي روزها گذشتند، همه‌چیز آرام گرفت. من، چشم‌هایم، و قلبم. همه‌ی ـمان آرام گرفتیم، و بعد فراموش کردم که یک‌روزی چه‌قدر به‌هم نزدیک بودیم. اما چیزي همچنان، درون سینه‌ی بیچاره‌ام با غصه می‌گریست که دیگر هیچ‌روزی، لب‌های من، روی گونه‌ی سرد و لب‌های لرزانت نمی‌نشینند.
این خودِ درد بود.
︐ کیم سونو. ۲۰ آپریلِ ۱۹۹۲

460? ??