تهمینهٔ ایرانی!

آقای گزارشگر تکواندو! نامتان را نمی‌دانم ولی صدایتان را تا مدت‌ها فراموش نمی‌کنم چون هنگام گزارش مسابقهٔ دختر عزیزمان ناهید کیانی هر بار او را تهمینهٔ ایرانی خطاب کردید من دندان بر دندان فشردم و ضعف اعصاب گرفتم!

اول این که تهمینه ایرانی نبود، دختر شاه سمنگان بود، شهری مرزی در توران‌زمین.
دوم هم این که او هیچ کار مهمی انجام نداد، یک شب رفت بالای سر رستم و شد مادر سهراب. همین!
والله همین!
بالله همین!

شما که شاهنامه نخوانده‌اید و شخصیت‌ها و قرمانانش را نمی‌شناسید چرا دست از سرش برنمی‌دارید؟ سعدی هم نخوانده‌اید که می‌گوید:
به دانش سخن گوی یا دم مزن.

اگر اصرار دارید زنان ورزشکار ایران را به زنی در شاهنامه شبیه بدانید لطف کنید و دور منیژه، رودابه، سودابه و تهمینه را خط بکشید. باشد؟ بروید سراغ گردآفرید. او بود که جنگ‌جو و افتخارآفرین بود.

و من الله توفیق!

@atefeh_tayyeh

"ایرانی بودن" اتفاق جالبیه‌.
حالا چرا نمیگم خوب؟ نمیگم زیبا؟ نمیگم غرورآفرین؟
چون ببشتر از هرچیزی جالبه!
تو می‌تونی درحالیکه هزاران بار گله می‌کنی از وضعیتت و دعا می‌کنی کاش هرجایی جز ایران به دنیا میومدی، برای دور افتخار هموطنت گریه کنی و سراسر حس افتخار باشی!
حالا چی باعثش میشه؟
من احساس می‌کنم بالا بریم، پایین بیایم، یک حسی در اعماق قلب همه ما پنهانه و گاهی خودش رو نشون میده و همیشه هم وجود داره! اون هم حسِ خونه داشتنه. یه خونه امن و آروم که میدونیم بهش تعلق داریم و دلمون می‌خواد بهش برسیم و همیشه دوستش داریم؛
اون چیزی که به ما غرور اشک و لبخند رو هدیه می‌کنه، حس آرام بودن در جاییه که از بدو تولد صداش می‌زنیم:"وطن!"

دوواره آسمانه دیل پوراَبو
سیه ابرانه جیر مهتاب کوراَبو
ستاره دانه دانه آی رو بیگیفته
عجب ایمشب بساط غم جوراَبو

به آنان که دنیا برای اشک‌هایشان جای کوچک و تنگیست.

"قصّه‌ها که تمام می‌شوند آدم‌ها به کجا می‌روند؟"

شمس لنگرودی گفته بود.

جغرافیای کوچک من بازوان توست
ای‌کاش تنگ‌تر شود این سرزمین به من

در این فصل فقط آب طالبی جوابه.
اقیانوس آب طالبی.

"بسان سوسن اگر ده زبان شود حافظ
چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد"

یا

"گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم؟ که غم از دل برود چون تو بیایی"

آن روزها که شاید حجم زیادی از دغدغه زندگی‌ام امتحانات مدرسه یا پرسش معلم بود، وقتی می‌دیدم دوستانم غمگین هستند به آنها می‌گفتم:" ناراحتیت برای چیست؟ به این فکر کن درد بدتر از درد تو هست، مشکلات بزرگتر از مشکلات تو هست."
اگر برگردم عقب، دیگر هیچ‌وقت آن حرفها را نمی‌گویم.
حال می‌دانم که درد و مشکل هرکس در نزد خودش بزرگ است، احساس هرکس به اندازه دنیای خودش باارزش است.
شاید بتوان گفت که تو خودت از پس مشکلات سخت‌تر برآمدی، اما هیچ‌وقت مشکل کسی بدتر از آن یکی نیست.
احساس می‌کنم هر انسانی در این دنیا، هم حق شاد بودن دارد هم حق سوگوار بودن و به همه ما ثابت شده که هیچ‌کدامشان پایدار و ماندنی نیستند.
راستی، شب بخیر.?