مادرم کارشناسی ادبیات خوانده.
چند سال پیش خاطره‌ای تعریف می‌کرد از روزی که استاد بعد از تحلیل ادبی متن کتابی، نسبت به محتوای کتاب و دیدگاه نویسنده هشداری داده بود.
هرچند، جوانی است و کنجکاویش.
یکی از همکلاسی‌ها ولع کرد کتاب را مطالعه کند. چند روزی گذشت. موعد کلاس فرا رسیده بود. حین ورود، بوی نامطبوعی به مشام دانشجویان می‌خورد. کم کم خفگی چنگ بر گلویشان زد. جرقه‌ای کافی بود تا کلاس را، شعله‌های آتش درنوردد. دانشجویی که با اتمام آن کتاب عقل و هوش از سرش پریده و بار و بندیل برای سفر از دنیا بسته بود، در تصمیمی آنی می‌خواست همکلاسی‌ها را نیز همسفر سرای سعادت خودش کند.
شیر گاز را باز کرده؛ به حال خود رها کرده بود که استاد سر رسید و ناجی شد.

مادر آن زمان روی این موضوع تأکید داشت که هر چیزی، ارزش ورود به جان و روان آدمی را ندارد؛ حتی اگر به خود و عقایدمان اعتماد داشته باشیم. با اینکه کنجکاوی وجودم را میبلعید، نام و نشانی از آن نویسنده نداد.
بعدها نام و آوازه‌ای به گوشم خورد که وقتی آن را با مادر درمیان گذاشتم، با چشمان گشاد شده از جا جهید و گفت: نکند در خفا آن را خوانده ای؟
خوشحال از اینکه ناخواسته پاسخم را گرفته بودم، سری به نشان نفی تکان دادم و اطمینان خاطرش دادم که هرگز سمتش نروم.

بعد از گذشت روزها و ماه‌ها و سال‌ها، حال چشمم همه جا به جمال نام آن نویسنده روشن می‌شود. خیلی وقت است به یکی از نمادهای روشن‌فکری مبدل شده و اگر کسی آثارش را نخوانده باشد یا نخواهد که بخواند، آدم فرهیخته‌ای محسوب نمی‌شود.
آدم..!
موجودی با قدرت تفکر و تعقل، عشق ورزیدن، ستودنِ زیبایی و درستی، که از قضا معناگرا و کمال‌خواه است، به دنبال پوچی و نیستی سو گرفته و آن را ارزش می‌شمارد. غم می‌پرستد و در گوشه‌کنارهای زندگی، به دنبال بهانه‌ای برای اشک ریختن می‌گردد.

می‌گویند آثار آن نویسنده بوی صداقت می‌دهد و هدایت‌گر مسیری است؛ هرچند، هنوز کسی از مقصد منتهی به آن مسیر بازنگشته تا بشارت آزادی و آرامشِ موعود را بدهد!

نوشته بود وقتی کسی داره غرق میشه، نمی‌تونی بهش شنا کردن یاد بدی

تو کلاس تربیت بدنی موقع تمرینات دوی استقامت، یکی از بچه ها فقط راه می‌رفت. نمی‌دونم چه مشکلی داشت ولی بهش حسودیم می‌شد
به دلایلی حس میکردم تمرینات برای من سخت‌تر از بقیه است و خستگی بقیه‌ی بچه ها به چشمم نمیومد. فقط اون دختر رو می‌دیدم که در آرامش راه میرفت. از طرفی چون استاد با نمره کلاسی تهدیدمون میکرد، معمولا کنار نمی‌کشیدم جوری ادامه می‌دادم که تهش میتونستم خون سرفه کنم

امروز بالاخره باید دوازده دقیقه می‌دویدیم.
دیدم کناردست استاد نشسته تو تصحیح برگه های آزمون کتبی کمکش می‌کنه
موقع دویدن زیاد به خودم سخت نگرفتم که تا تهش دوام بیارم. چیزی بود که از اول ترم براش استرس داشتم تمام تمرکزم رو کم نیاوردن بود
وقتی تایمم تموم شد، باورم نمیشد این همه وقت زود گذشته
یه لحظه به فکرم رسید، موقع اون سه دقیقه سه دقیقه هایی که در طول ترم تمرین میکردیم، از ترس پایان ترم خسته‌تر می‌شدم تا خودش

امروز موقع سوت مربی، شکرانه‌ی سلامتیم رو پرداخته بودم
برای بار هزارم شرمنده‌ی بالایی شدم

بی هدفی مثل آبله مرغانه که اگه توی بچگی بگیری، تا آخر عمر مصونی؛ ولی تو بزرگسالی پدرت رو در میاره

خب امروز اندازه یک ماه غر زدم
تا غر های بعدی فعلا خدانگهدار

)

?حکیمی از شخصی پرسید:روزگار چگونه است؟

?️شخص با ناراحتی گفت: چه بگویم
امروز از گرسنگی مجبورشدم کوزه سفالی که یادگار سیصد ساله اجدادیم بود را بفروشم ونانی تهیه کنم.
حکیم گفت: خداوند روزی ات را سیصد سال پیش کنار گذاشته و اینگونه ناسپاسی می کنی!؟…

#دکتر_سعید_عزیزی

@drsaeedazizii