بقایا و ساخته‌های انسانی مثل قایق‌، مجسمه‌ها و ساختمون‌ها وجود دارن تو این انیمیشن ولی خودشون نیستن. یک علت عالی دیگه برای تماشا.

«آن که با هیولا دست و پنجه نرم می‌کند، باید بپاید که خود در این میانه هیولا نشود. اگر دیري در مغاکي چشم بدوزی، مغاک نیز در تو چشم می‌دوزد.»

-فراسویِ نیک و بد، فریدریش نیچه، ترجمه‌یِ داریوش آشوری، خوارزمی، ١٣٩٧، ص ١٣٣

فرق من با درختی که ناخواسته توی بلوار کاشته میشه چیه وقتی پای رفتن از جایی که دوسش ندارم رو ندارم. منم مثل همون درختم. سر تا پام رو دود ماشین‌ها و آلودگی گرفته و هر روز محکومم به تماشای رفت و‌ آمد آدم‌ها توی توده‌ای از آهن.

"...وقتی پدرم بازنشسته شد با پیکانش کار می کرد. یکی از ترانه هایی که خوانده‌ام و حرف از یک پیکان دلتنگ می زند همان پیکانی است که پدرم با آن روزگارمان را در زمان جنگ و بعد از جنگ گذراند و نان حلال می آورد خانه."
با این آهنگ میشه میلیون‌ها سال پیاده‌روی کرد. انگشت می‌زنه به اعماق اندوه آدم. بهترین تصویر از یک پدر معمولی ایرانیه. محسن چاوشی با شعری ‌کم‌نظیر از حسین صفا تو این آهنگ به هنرمندانه‌ترین شکل پدرش رو توصیف می‌کنه. از گیتار الکتریکی که عادل روح‌نواز آخر آهنگ می‌زنه هم نمیشه گذشت.

ندانستم.

حرفی ندارم.

رئالی خوشحالی؟ اشکال نداره؛ خوشحال باش. فوتبال همینه؛ از دو روی غم و شادی تشکیل شده. فعلا قسمت غمش سمت بارسا و بارسائیه و قسمت شادی سمت شماست اما خیلی بهش دل نبند، چون به قول تیریون لنیستر ممکنه همون لحظه‌ای که فکر می‌کنی خوشحال‌ترین آدم دنیایی در یک آن دنیا…