گربه‌ی مامانم بچه‌دار شده. این تنها قسمت خوب ده روز اخیر بود.

بچه‌هاجون من واقعا دلم به حال آدم‌هایی که هنوز تصور می‌کنند صرفا اگر اخبار رو دنبال نکنند کیفیت زندگیشون بهبود پیدا می‌کنه می‌سوزه.

دیشب چیزی حدود بیست میلیارد دلار خرج رسوایی نخ‌نمای ج.ا شد. این دسته‌ی مغز نخودی‌های خوشحال از وقایع خجالت آور دیشب اگر امروز سری به بازار بزنند متوجه می‌شند که خرج مهمونی رسوایی رو کی باید بده.

بچه‌هاجون من واقعا تنها موندن تو خونه با یک قیچی رو برای موهاتون توصیه نمی‌کنم.

با امروز دقیقا می‌شه چهار روز که قسم خوردم امروز برم و گیلیسین‌های خارق‌العاده و جادویی تازه درومده‌ی دانشکده کشاورزی رو از نزدیک تماشا کنم و عکس بگیرم ولی نرفتم.

راننده اسنپ امروز یک پیرمرد نازنینِ نیرو خدماتی دانشگاه خودمون بود که یک آردی سبز یشمی بامزه داشت. کی فکرش رو می‌کرد پشت این ظاهر، باطنی وجود داشته باشه که موسیقی مورد علاقه‌اش متال باشه؟ خودمم پنج دقیقه اول بهت زده بودم.

شد شد، نشد هم اونقدر با اون نشدنه معناسازی می‌کنم تا قابل هضم به نظر بیاد.

به عقیده من بزرگ‌ترین کاری که یک انسان می‌تونه در حق باقی انسان‌ها بکنه، نشون دادنِ امکان‌پذیر بودنِ رویاهاست.

نمی‌تونیم مامان‌بزرگم رو راضی کنیم که خونه‌ای که دیگه چهل ‌سال و اندی از ساختش گذشته رو بفروشه و رها کنه و از این محله‌ی شلوغ و پر از مصیبت بره‌.می‌گه اینجا رو شوهرش ساخته. می‌گه اینجا براش خاطره‌های زیادی داره. می‌گه بچه‌هاش و نوه‌هاش تو همین خونه بزرگ شدن. این خونه قصه‌های زیادی رو از نزدیک تماشا کرده. همه شب یلدا‌ها و مهمونی‌های شلوغی که هیچکس قرار نیست از خاطرش بره. ولی حالا اون محله دیگه محله‌ی سابق نیست. هر شب خونه‌ی یکی از همسایه‌ها شیشه‌هاش با سنگ می‌شکنه.هوا دودی‌تر از هر نقطه‌ی شهره و حتی یک پول سیاه از شر دزد‌ها روی زمین باقی نمی‌مونه.هر سال دونه به دونه یکی از همسایه‌ها بار و بندیلش رو جمع می‌کنه و از این محل و خاطره‌هاش می‌ره.بالاخره یک روز، یک روز نزدیک، دیگه آجرها توان تحملشون تموم می‌شه.یک روز خونه و تموم آجر‌ها و خاطره‌هاش روی سرش آوار می‌شه. خاله‌م که زودتر جسارت ترک کردن و وداع با خاطره‌های اون محل رو داشت بعضی‌وقت‌ها می‌گه دلم واسه اون خونه‌مون تنگ می‌شه ولی خونه جدید آسانسور داره و زمین با زانو و درد من مهربونه.به این فکر می‌کنم که عشق به وطن هم مثل عشق به محل یک روز چه بسا خیلی‌ هم نزدیک روی سر تک تک آدم‌هایی که نشد و نتونستن رها کنند و بگذرند آوار می‌شه.و وداع هرچند سخت و هرچقدر دردناک شروع یک روشنیه.چون آوارشدن خاطره‌ها تو جایی که زمین با درد من مهربونه ارزشش رو داره.