???;

مثل کشتی زیر دریا نه میمونم نه میمیرم..

دلم میشکنه و تنها کاری که میتونم بکنم پلی کردن آهنگه

تو خیلی وقته بخشی از من شدی
مثل یه غده‌ی سرطانی که بخشی از منه، بخشی از وجودمه، ولی مال من نیست، برام خوب نیست و به مرور زمان قراره انقد توانمو بگیره که آخر جونی توی تنم باقی نمونه
دوست داشتنت مثل ترکشای باقی مونده از یه جنگ طولانی و سخته که توی بدنم از خودت به جا گذاشتی و هربار که میخوام یکی از این ترکشا رو دربیارم از درد تن و قلبم جونم به لبم میرسه جوری که انگار هرکدومشون حامل خاطره‌ای دردناکن و قراره دوباره اون دردها رو تجربه کنم
بهم بگو کی قراره این دردا تموم شه؟

من اگه میتونستم به گذشته برم؛ نمیرفتم که چیزی رو تغییر بدم، میرفتم که بعضی چیزا رو فقط دوباره احساس کنم. همین!

بهم اعتماد و بزار زخمای تو وجودتو ببوسم.
بهم اعتماد کن و بزار دستاتو بگیرم.
بزار همیشه کنارت باشم،قول میدم‌ هر وقت که حالت بد بود آغوشم برات باز باشه.

اژدها کوچولو: «نمیتونم احساسات خودم رو برات شرح بدم.»
پاندای بزرگ لبخند زد و گفت: «مهم نیست، گاهی اوقات واژگان برای بیان احساسات مناسب نیستند.»

اتفاقا نباید آدم هارو تو عصبانیت شناخت؛
‏این جمله ی بی پایه و اساس که می گه: آدم هارو باید تو عصبانیت شناخت از ذهنتون پاک کنید؛ ‏اتفاقا افراد تو عصبانیت خودشون نیستن اونها اونقد تحت تاثیر عوامل منفی هستن که بدون هیچ فکرو برداشت حرفی رو می زنن و رفتاری رو می کنن که بعدا خودشون هم ناراحت هم پشیمون می شن. مگه داریم کسیو که موقع عصبانیت قربون صدقه ی کسی بره و بگه ممنون چقد قشنگ عصبانیم کردی؟ این جمله های آبکی سرشار از احساسات بچگانس نه بلوغ و روشن فکری.