باور کن تورا دوست دارم،
صدای مرا نقاشی کن.
دلتنگ توام،
اندوه مرا نقاشی کن.
به تو می‌اندیشم در غم دیگران،
پندار مرا نقاشی کن.
گفتی در خلاءیی که هوا نیست
نه من تورا میخوانم نه تو مرا می‌شنوی؛
برایم چراغی بیاور.
بی نور چگونه نقاشی کنم؟

از زندگیم نفرت دارم

این ما. این ما یِ لعنتی انگار تنها چیزیست که میخواهم روزی برایمان معنی شود.

1:10

هراسم نیست از مرگ اما مرگ تو نزدیک است؛ برای مرگ این قصه کسی گریه نخواهد کرد.

3:02
شبیه منم نیست کم
آش دهن سوز هم نیستم

و الان میفهمم که چقدر نیاز داشتم این حرفهارو از جانب خودم بشنوم

توی هجویه‌ای که از زندگیم ساختم گیر افتادم.
انگار که هیچی سرجاش نیست ولی دارم تلاش میکنم برای دووم اوردن به خودم ثابت کنم که تو هنوز هم هیچی؛ هیچ و پوچ.
انگار وجود نداری، هنوز متولد نشدی و آینده انتطارتو میکشه. مثل شیر روی گازی میمونی که هنوز سرشیر نداده یا سیگاری که هنوز حتی نصفشم نسوخته.
انتظار آینده رو میکشم و بعد با خودم میگم کدوم آینده؟ آینده ای که میخوای بسازی اگه به قیمت تلف کردن الانته چه آینده ایه؟ تقلا میکنی برای رسیدن به چی؟
و اینجاست که انگار همه چیز معنی خودشو از دست میده. انگار آینده ای وجود نداره و منِ الان فقط یک عقربه روی ساعته که به دور خودش میچرخه. و آینده؟ آینده چیزی یا جایی نیست. آینده تلقینیه که تو برای فرار از الانت بهش پناه اوردی.
آینده همین الانه، اگر شروعی هم مونده باشه شروعش از الان خود توعه.. بدنبال معنی نگرد هیوا. اینجوری همه چیز معنی خودشو از دست میده..

نه دوستان عاشق نشدم بداهه میان اینا ممنون.