نمی‌دانم چه کسی نوشت، اما خوب نوشت:
«من از آن‌ها که تسلایشان می‌دادم، غمگین‌تر بودم»

یه⁩ ‌ مرحله⁩ ‌ از⁩ ‌ زندگی⁩ هم ‌هست⁩ که بهش میگن:
«بی تفاوتی ناشی از⁩ صبر بیش ‌ از⁩ حد»
اینجوریه که دیگه مثل گذشته واسه نبودن ها بی قراری نمیکنی،
بابت دیر جواب دادن ها ناراحت نمیشی، حساسیت هات کمتر میشه،
حسودی کردنات کمرنگ تر میشه
و قبول میکنی که گاهی وقتا آدما رو باید با لیاقتشون تنها بذاری..

بیا می‌خوام زیر گوشت یچی بگم. حواست باشه چه چیزا به چه کسا می‌گی. هر چیو جلوی هر کی نگو. هر چیو به هر کی نگو. به خیلیا نگو. حتی به اونی که فک می‌کنی می‌تونی بگی هم نگو. توی دلت باشه یه درده، بیرون که میره میشه دردهای زیاد. میشه عذاب. درد رو میشه تحمل کرد. عذاب رو نمیشه.

«اما پسر شدم که ترا آرزو کنم…»

‏درونگراها مثل سایت‌هایی هستن که دیر باز می‌شن. شاید جز باحالترین‌ها باشن، ولی معمولا آدما واسه بازشدنشون اونقدر طولانی صبر نمی‌کنن.

دیالوگ صابر ابر رو برای بار هزارم میشنوم که میگه
"من خیلی چیزا از تو یادم میمونه"
و با خودم فکر میکنم چقدر طول میکشه
تا این خیلی چیزا از ذهن آدم پاک شه؟
از نظر خودم هیچوقت.
بنظرم اگه صد سال هم بگذره بازم با دیدن یه چیزایی
با شنیدن یه حرفایی یک گوشه ای از ذهنت
میره سمت جزئیات قدیمی که سال های سال خاک خوردن
انگار سفر میکنی به گذشته های نه چندان دور
و همه چیز در یک لحظه از جلوی چشمات میگذره.
روز هاست که دارم از خودم میپرسم
من چقدر از تو یادم مونده؟
و هر بار به این جواب میرسم که خیلی
اصلا من خیلی بیشتر از خیلی از تو یادم میمونه.
راستی تو چی
تو چقدر از من یادت میمونه؟

?