خسته شدم از بس منتظر موندم، منتظر موندم آسانسور بیاد، برف بیاد، شب بیاد، اسنپ بیاد، بند بیاد، خوابم بیاد، خنده‌ات بیاد، مامان بیاد، سرم بیاد، سفارش بیاد، بارون بیاد، کش بیاد، برق بیاد، مترو بیاد، خبر بیاد، جوش بیاد، به هوش بیاد، خوشش بیاد، خودش بیاد، بمونه، نره.

میدونی دقیقا منو تو مثل چی بودیم؟!
من اون بچه ای بودم که برای اولین بار اومده شهربازی و از همه وسیله ها اون جا میترسه
تو اونی بودی که حداقل بیست بار تک تک بازی های اون جارو امتحان کرده
ما همدیگه رو دیدیم
بهم گفتی میترسی؟
بهت گفتم اره
خندیدی گفتی ترس که نداره ته تهش میمیریم اما خوبیش اینه که با هم میمیریم پس دیگه نترس من اینجام خب؟
اینو گفتیو دل منو قرص کردی
کلی بازی کردیم و نوبت رسید به ترن هوایی
سوار شدیم
دستمو گرفتی
چشمامو بستم
همه چی خوب بود تا این که رسیدیم به اوج
اون جا پیاده شدی و دستاتو ازم دریغ کردی
جوری هولم دادی پایین که ضربه مغزی شدم انگار که سطل آب یخ ریخته باشه روم تو شک بودم و هستم و خواهم بود...

تا اینجا فهمیدم که از آدما، اصلا مهم نیست چه صَنَمی باهات دارن! هرکاری برمیاد! تاکید میکنم رو "هرکاری"

یه احساساتی رو نمی‌شه نوشت.

ویس تو صدای مورد علاقه منه؛
تو نمی‌دونی اما هرچی ثانیه‌هاش‌ بیشتر، لبخند من عمیق‌تر.

«تو قشنگ‌ترین شکل انقراض منی.»

زندگیِ عزیز،
وقتی میگم " یعنی از این بدتر هم میشه؟ "
صرفا دارم غر میزنم ، ب چالش ک دعوتت نکردم بی فانوس‌.

ولی قرار بود دل به دل راه داشته باشه که.

اما لئو،
آدم بعضی حرف‌ها را هیچ‌کجا نمی‌تواند ببرد؛ بعضی حرف‌ها را فقط باید نیمه‌های شب با خودت دوره کنی، غصه بخوری و آرام‌آرام جان دهی.