من نیازمندِ آدمی‌ام که جزئی‌ترین ویژگی‌های من رو بلد باشه، کسی که وقتی شب‌ها دیر می‌خوابم نگرانم شه، وقتی سکوت می‌کنم بدونه حالم نرمال نیست، وقتی خنده‌هام زورکی می‌شه بدونه یه مشکلی هست، وقتی یه گل‌سر کوچیک رو موهام می‌زنم سریع براش ذوق کنه، وقتی مدل موهام رو عوض می‌کنم خیره نگاهم کنه، و یا وقتی رنگ موردعلاقه‌ش رو می‌پوشم سریع بغلم کنه و بگه:
«خیلی زیباتر شدی.»

تو خيلی چيزا رو ميدونی. بيشتر از چيزی كه بايد ميدونی پس مجبوری واسه هميشه دوست صميميم باشی:)))

گاهی اوقات تو زندگیت
قید یه آدمایی‌ رو میزنی،
که اگه یه‌ روز صداشونو نمی‌شنیدی
دنیا رو‌ به‌ هم می‌ریختی.
ولی خب قیدشونو زدی،
چون نبودنِ بعضی از آدما،
بهتر از وابستگیِ یه‌ طرفه‌ست.

هیچوقت دیر نیست، فقط بعضی اوقات دیگه ارزششو نداره.

یه کلمه ی یونانی هست به نام«Metanoia» این کلمه به معنی کسیه که مسیر ذهن، قلب و زندگی شمارو تغییر داده و مثل یه نور توی تاریکی زندگیتون پیدا شده، مثل یک معجزه..

شنیدن جمله‌ی « الان چیکار کنم حالت خوب شه؟ » واقعا قشنگه .

اون موقع که حس کردی هیشکیو نداری
‏اون موقع که حس کردی باید یه دنیا گریه کنی
‏اون موقع که حس کردی یکی باید در آغوشت بگیره
‏اون موقع بیا سراغ من
‏من اینجا با آغوش باز منتظرم تا بیای...

راستش واسه من اینکه میگن «این نیز
بگذرد» آرامش بخش نیست. چون نگرانی
من بابت نگذشتنش نبوده؛ نگرانیم از اینه
که وقتی گذشت، از من چی باقی مونده..