All I dream of is your eyes...
All I long for is your touch...
??
@elaheyeshab

رمانم داره به سمتی میره که عشقشو جلوی چشمش آتیش می‌زنن.
چرا انقدر دارک شد قضیه؟

یکبار تو را هرجا که دوست داشتم بردم. به این فکر نمی‌کردم که روزی نباشی و مکان های مورد علاقه‌ام زیر غبار عشق سیاهت گم بشوند‌.
با هربار گذشتن از کنار آن مغازه ها و آن خیابان ها، حس می‌کردم در قلبم چاله‌ای عمیق حفر می‌شود؛ اما بالاخره روزی رسید که همه چیز برایم آسان شد. اجازه ورودت به افکارم را ندادن، آسان شد. اجازه ندادم که علایقم را همراه خودت ببری. با روحی شکسته در آن خیابان ها قدم نمی‌زنم!
همان لحظه بود که فهمیدم؛ همانطور که التماس کرده بودی بخشیدمت. عبور کردم. از تو و از عشق سیاهت.
??
@elaheyeshab

? آهنگیفای: جستجوی موزیک

امشب داشتم یه آهنگ به پلی لیسته اسپاتیفایم اضاف میکردم.
پلی لیستی که واسه‌ی خودمو خودش درست کرده بودم.
اصلا دیگه به این پلی لیست سر می‌زنه؟
ریمووش کرده؟
اگر جایی آهنگی ازونو بشنوه یاده من میفته؟
فک نمی‌کنم...

???? ?????...
Part"50"
همیشه وقتی به تغییر مسیر فکر می‌کردم، یه تصویر مبهم توی ذهنم ساخته می‌شد. چیزی که مطمئن بودم آخرش بازم محکوم به زندگی کردن مسیر دروغینم هستم؛ اما حالا...
حالا حسش می‌کنم! تغییر رو می‌بینم و نمی‌ترسم. می‌دونم قرار نیست برای آینده‌ای که نمی‌خوام زندگی کنم و حتی اگر بخاطر مورد تایید نبودن رویام هیچ کس کنارم نباشه، می‌دونم که خودم کنارم هستم.
دختری رو می‌بینم که هر روز رو بخاطر خودش شروع می‌کنه. بخاطر به ثمر رسوندن درختی که هیچ وقت بهش آب نداده؛ در صورتیکه پر سود ترین درخت برای روحش و وجودش همون تک درخت بوده.
??
#diary
@elaheyeshab

خیل خب! یه چیز مبرم و آشکاریه که من عاشقه سلنام. تقریبا همه‌ی آهنگاشو حفظم، مستند زندگیشو بارها دیدم و طبیعتا مصاحبه ها و تاک شو هاشم دنبال می‌کنم اما یه چیزی که خیلی اذیتم می‌کرد این بود که هر بار در هر مصاحبه ای دزر مورد سلامت روان حرف میزنه همش در مورد مشکلاتی که پشت سر گذاشته
بار اول اینجوری بودم که وای من باهات همزاد پنداری میکنم زن تو چقدر حست به من نزدیکه وای چقدر قوی هستی
ّبار دوم فقط گوش دادم
بار سوم به بعد اعصابم خورد شد. بسه دیگه فهمیدیم حالت بد بوده چرا باید انقدر همیشه مرور کنی حال بدتو و بگی ازش عبور کردی هممون فهمیدیم بسه.
ولی بعد به خودم اومدم دیدم منم دست کمی ندارم. منم هر نوشتم، ردی از گذشته داره، طعم غم داره و چاشنی افسردگی ای که باهاش دست ک پنجه نرم می‌کردم و می‌کنم.
انگار منم کاریو می‌کنم که سلنا می‌کنه.
مثل اینکه ازش نگذشتم.
نمی‌دونم.
هیچ وقت از حرف زدن در مورد افسردگی سیر نمی‌شم.
نمی‌دونم معنیش چیه؟ انقدر زخمم عمیق بوده که باید به قدری حرف بزنم و مرورش کنم تا بی حس شم؟
دنبال چی هستم؟
ترحم؟ نه
شنیدن اینکه تو قوی هستی؟ نه
پس مشکل چیه؟
نمی‌دونم!