دیگه نمی‌دونم چیکار کنم...
انسانی که به هیچ جا تعلق نداره چیکار می‌کنه...؟

مهم نیست چقدر تلاش کنم
اشتباه همیشه اشتباهی باقی میمونه
و من خستم از اجبار به رها کردن...

ی جایی
مجبوری کسیو پشت سرت رها کنی که قبلا تصور میکردی
یه روز بزرگترین عادتت بشه محو کردنش تو آغوشت.

خودم تورو کشیدم...
با همین دستای زخمی
با همین دستای بی حس
عین یه دیوار
یه دیوار بین خودم و آرزوهام.

میتوانم خواستار دلتنگی ات شوم؟ میتوانی کمی برایم دلسوزی به خرج دهی؟
سودای پرواز برای که در سینه می‌پرورانی و اینگونه لبخند بر لب داری؟
من در غروب و طلوع خورشید به تو می اندیشم و تو در رویای آغوش دیگری...
من لبانم نام تو را فریاد میزند و تو برای دیگری عشق را فریاد میکنی..!
چرخ دنیا به کدام سو میچرخد که من سهمی از خوشی روزگار ندارم..؟
هنگامی که دریا طغیان میکند و موج های رعب انگیزش رویا هایم را در هم میشکنند؛ من سویی دیگر به لبخند تو می‌اندیشم...
پایان این داستان را با اشک هایم امضا خواهم کرد... آنها بوسه زنان بر پیکره ی چروک کاغذ نقش آفرینی می‌کنند.
آن هنگام که این حروف بر تن کاغذ، پیش چشمانت به رقص درآیند؛ گویی تنها کلماتی هستند ساده... و تو مفهومش را درک نخواهی کرد!
و صد افسوس به امشب و شب هایی که در غیابت چشمانم تا تیغه آفتاب گریستند.
و اما دلبندم... تو شب هایت را با رویای شیرین معشوق تازه از راه رسیده، به صبح برسان.
آری و این فرجام عشق است.