بیا برام قصه بگو.
قصه بلد نباشی هم اشکال نداره.
کلی کتاب تو کتابخونه‌ام هست.
مثل هزار و یک‌شب.
تو شهرزاد شو و قصه بخون برام.
منم سرمو میذارم روی پات.
تو بخون.
من‌ آرامش رو نفس بکشم.
تو بخون.
من عاشق ترت میشم.

https://youtu.be/dev-jWFJtNk

تابستانِ رشت رنگی شروع شد. هرچه جلوتر رفت نگذاشتن رنگی بماند. سیاهش کردند. چون سیاه پوش بودند. مغز های پوسیده‌ای که سیاه پوشِ خرافه‌اند. سیاه پوشِ باور به هیچ چیز مُستَنَد. رشت را سیاه کردند. از شهرداری رنگی مجموعه‌ای از سیاهی ها ساخته‌اند و شجاعت را در دل هر انسان معترضی می‌خشکانند. زیادند، زورشان می‌رسد و دختران آزاد را جوری می‌برند که دامی را برای قربانی. همینقدر وحوش و بی‌مایه‌اند.
حالا بیا. همین حالا بیا با شلوارک و کلاه دور دار مسخره‌ات عکس بگیر. ادیتش کن. پست کن. و بعد بگو که رشت بهشت ایران. رشت شهر آزاد ایران.
کجایش آزاد است؟ یک مشت لُمپن‌اید که با آمدنتان، با ابتذال موجود در وجودتان رشت را به شهری درگیر خفقان تبدیل کرده‌اید.
لعنت بر شما و پیج های اینستاگرامتان.
لعنت بر این وحوش که دنبال تپه‌های نریده در پیج های شما میگردند تا که رنگ‌های باقی مانده را با سیاهی بپوشانند.
رشت که سیاه شود، ایران تماما سوخته.
باید رفت عزیزکم.
باید رفت تا جیز نشویم.

وُکال ابتدایِ این موسیقی، متنِ نامه‌ی خودکشیِ ویرجینیا وولف، نویسنده‌ی مشهور انگلیسی در قرن بیستم است که در سال ۱۹۴۱ و به دلیل افسردگی، به زندگی خودش پایان داد.
موسیقی اثر مکس ریشتر است که بی نهایت زیباست.
تلفیقی از حس تنهایی، افسردگی و عشق.
با چشمان بسته و هدفون بشنوید.

@GH0STEEN

بیست و هشتم مارس ۱۹۴۱، ویرجینیا وولف اورکتش را پوشید، جیب‌هایش را از سنگ پر کرد و به رودخانه‌ی اووز در نزدیکی خانه‌اش رفت و خودش را غرق کرد. بدنش را تا هجدهم آوریل پیدا نکردند. ویرجینیا در آخرین یادداشت به همسرش نوشته بود:

«عزیزترینم
تردیدی ندارم که دوباره دچار جنون شده‌ام. احساس می‌کنم که نمی‌توانیم یکی دیگر از این دوره‌های وحشتناک را از سر بگذرانیم؛ و اینبار بهبودی نخواهم یافت. شروع به شنیدن صداهایی کرده‌ام و نمی‌توانم تمرکز کنم؛ بنابراین کاری را می‌کنم که به گمانم بهترین کار ممکن است.
بهترین شادی ممکن را تو در اختیارم گذاشته‌ای. هرآنچه می‌توان بود، برایم بوده‌ای. می‌دانم که دارم زندگی‌ات را تباه می‌کنم، می‌دانم که بدون من می‌توانی کار کنی؛ و می‌دانم که خواهی کرد. می‌دانم.. گمان نمی‌کنم تا پیش از آغاز این بیماری وحشتناک، هیچ دو نفری می‌توانستند از این شادتر باشند. بیش از این توان مبارزه ندارم. می‌بینی؟ حتی نمی‌توانم این را هم درست بنویسم. نمی‌توانم چیزی بخوانم.
می‌خواهم بگویم همهٔ شادی زندگی‌ام را مدیون توأم. تو با همه‌چیز من ساخته‌ای و به طرزی باورنکردنی نسبت به من مهربان بوده‌ای. همه‌چیز جز اطمینان به نیکی تو، مرا ترک گفته‌است. نمی‌توانم بیشتر از این، زندگی‌ات را خراب کنم.
گمان نمی‌کنم هیچ دو نفری خوشبخت تر از من و تو بوده باشند.»