غروب از بین شاخه‌ها.
Carl Carlsen, Landscape at Hellebæk at Sunset, 1909.

قهوه مان هم تمام شود آن حالت پایداریِ عجیب را خیلی وقتی می‌شود که حس نمی کنیم
دیروز نزدیک مغازه ای دقیقا سر خیابان پنجم ایستاده بود ، از قبل می دانستم اثرات فکر و خیال زیادی بوده اما یک آن به شک افتادم که نکنه این آدم بدقول من بودم و تو همچنان نفس میکشی ؛ چشمانت می خندد و در همین لحظه و همین ساعت کنار در مغازه ای کوچک با پیراهن همیشگی ات ایستادی . راه را بند آورده بودم ، انقدر به کناره ی چهارچوب در مغازه نگاه کردم که یک ربع کامل گذشت و چه حیف که سریع گذشت
به یاد آر همان شب را و فردایش و صبحی خالی از امید
صبحی که تَنی سرد در بین بازو هایم با لبخندی شیرین تمام کرده بود

نفر دوم از در وارد شد : امروز زیر بارونِ صبح دوش گرفتم  بیا با قدم زدن زیر بارون تا عصر  طاق بزنیم

'فکر میکنم آهی غلیظ زندگی مارا گرفت دقیقا عین همین سیگاری که دودش را دادی تو ، غلیظ''
هوا که سرد بود از طبقه ی بالا صدایشان را شنیدم؛ از همان همسایگان سیگاری و نیمه جانِ آویزان از شیار های پنجره

تماما ذهنم درگیرش خواهد ماند
تا زمانی که حتی واژه هارا از دست بدهم ، به همین منوال می ماند
هر آنچه که ندارم را او برایش دارد ، ابدا اهل قیاس نیستم و نخواهم بود فقط دوست داشتم بدانم یکی از همان چیز هایی که ندارمش چه بوده و هست . یک ویژگی که آن آدمک چوبی معروف دارد و من ندارم.
مبهوت اوست ، و عمیقا دوست دارم اگر دلش خوش است همینطور هم بماند البته تا وقتی همه ی این هارا باور دارم که خلافش ثابت شود و چه زود هم همینطور می شود و در گنگ ترین مرحله قرار میگیرم و نمی‌دانم به تقدس اشک هایش آرام بنشینم یا که صبرم را بشکنم و از اندر احوالات واقعیش با خبرش کنم
برایش مفت نمی ارزم .
او هم فکر می کند برای "اوی عزیزش" مفت نمی ارزد
چه چرخه ی جالبی
گیر کردیم وسط آسیاب گردان و ان بالا سری هم شوخیش گرفته و هی می چرخاند و می چرخاند تهش هم با یک کلام قال قضیه را می کند

من حس او را دارم و آن هم حس من را به تمامیت بلد است ، و چقدر خر تشریف داریم که هیچگاه با کلامی کوتاه هم به نتیجه نخواهد رسید