میدونی
بحث، بحث لیاقته.
توعم حد خودتو با آدمای دورت نشون دادی
همونقدر لمپن و بی‌ اصالت

چقد بدبختی کشیدم
دلم واسه خودم میسوزه...

نمیدونم
شاید اصن نیاز نبود به این حد برسیم

غم؛ برای من همه‌چیز بود

‏نخوردن غذا اولین واکنش دفاعی من در برابر ناراحتیامه.

- فرق اساسی صبر و انتظار؟
+ صبر خوبه و صبور بودن بهتر از اون. اما انتظار واقعا زجرآوره حتی کلمه‌ش!

از تار دیدن صفحه کیبوردم خستم

کاش مرده بودم

وقتی دکتر صدای ضربان قلبم رو گذاشت توی اتاق پخش بشه، وقتی با نگرانی زل زد به چشم‌های گریونم، وقتی گفت خودت باید مغزتو خالی کنی تا این قلبت آروم بگیره، وقتی حس کردم تمام درهای دنیا رو بستی روم، وقتی تک‌تک کارات یه زلزله بود که قلب منو بیشتر می‌لرزوند، وقتی احساس یه آدم دور انداخته شده رو بهم دادی، وقتی تمام بدنم بی‌حس و کرخت شده بود، وقتی همه خاطره‌هام پخش میشدن برام، وقتی نگاه ترحم آمیز همه‌ی آدمای اتاق روی قطره‌های اشکم خشک میشد، وقتی همه‌ی دنیام سیاه شده بود، وقتی چشمام هیچی رو نمی‌دید اما تصویر تو واضح‌تر از همیشه جلوی چشمام بود، وقتی فکر میکردم اینجا ته دنیاس، وقتی لبام از هم باز نمیشد تا از درد فریاد بکشم، وقتی معنای همه چیز برام از دست رفت، وقتی پرستار گفت خیلی جوونی برای تجربه کردن همه‌ی اینا، وقتی بهم گفتن توی ذهنت از ۱۰ معکوس بشمار، وقتی دلم از همیشه تنگ‌تر و گرفته‌تر بود،
توی همه‌ی اون لحظه‌ها قلبم داشت واسه یه ضربان بیشتر تقلا می‌کرد تا شاید بتونه کنار تو نفس بکشه اما ترجیح تو چیز دیگه بود...
پاییز سال ۱۴۰۳