Temim ed-Dari ve Ömer radıyallahu anhuma kıssasından bazı faideler:
Temim ed-Dari, Ömer İbnu’l Hattab’dan mescitte insanlara kıssa anlatmak/vaaz vermek için izin istedi. İlk olarak Ömer radıyallahu anh bundan onu nehyetti. Çünkü insanlar bir kişiyi dinler, ona kulak verir, hatta ona kendi alanında olmayan sorular sorabilir ve sonra da bilmediği şeyler hakkında konuşarak kişiyi fitneye sürükleyebilir. Aynı şekilde öğüt veren kişi de insanları yoldan çıkarabilir, çünkü insanlar sadece kıssaları/öğütleri dinler ve dinlerini öğrenmezler.

Bu yüzden bazıları 10 yıldır sünnet ehli olmasına rağmen hâlâ fıkıh veya akaid konusunda hiçbir şey bilmiyor ve hâlâ aynı soruları soruyor.

Bugün her iki durumu da açıkça görüyoruz. İnsanlar eskiden nasihatçiydiler. Şimdi ise sorulara ne konuştukları hakkında hiçbir fikirleri olmadığını gösterecek şekilde cevaplar veriyorlar. Aynı şekilde, 10 yıldır vaaz/nasihat dinleyen ve bilmeleri gereken konularda ilerleme kaydetmeyen insanlar var.

Bir müddet sonra Ömer İbnu’l Hattab, bunu ayakta yapması şartıyla insanlara öğüt vermesine izin verdi.

Neden ayakta dururken insanlara öğüt versin ki?

Böylece öğüdü çok uzun tutmaz. Çünkü oturduğunda kendini rahat hisseder ve sonra uzun uzun konuşur. Bu da insanlara öğüt vermek isteyen biri için önemli bir noktadır. Kısa tutun ve çok uzun konuşmayın. Bugünlerde iki saat süren vaazlar/öğütler görüyorsunuz, konuştukça konuşurlar. Bu ne sünnete uygundur ne de etkilidir. Kısa tutun, insanlara doğrudan, açık ve etkileyici birkaç cümle verin, sonra bitirin.

والله اعلم

(Detaylı bilgi için: İmam Ahmed Müsned 3/449, İbn Şebbe Tarihu’l Medine 1/10)

Ölene kadar ilim talep etmek

Muhammed bin İsmail es-Sâiğ dedi ki:

كنت أَصوغ مع أَبي ببغداد فمر بنا أَحمد بن حنبل وهو يعدو ونعلاه في يده، فأَخذ أَبي هكذا بمجامع ثوبه، فقال: يا أَبا عبد الله، أَلا تستحي، إلى متى تعدو مع هؤلاء الصبيان؟ قال: إلى الموت.

Bağdat’ta babamla birlikte kuyumculuk yapıyordum. Birgün Ahmed bin Hanbel elinde ayakkabılarıyla yanımızdan koşarak geçti. Bunun üzerine babam şu şekilde elbisesinden tutarak dedi ki: Ey Ebu Abdullah, utanmıyor musun! Ne zamana kadar bu çocuklarla beraber koşacaksın?

İmam Ahmed dedi ki: Ölene kadar.

Tarihu Bağdat, 6/272

"Kullarını, kimseye bahşetmediği bu nimetle şereflendiren Allah ne yücedir. Onlar bu nimet vesilesiyle saadeti elde etmişler ve kurtuluş yoluna sımsıkı sarılmışlardır. Bu Allah’ın lütfudur, onu dilediğine bahşeder.

Bazıları şöyle demiştir: “Dünyanın miskinleri, en güzel nimeti tatmadan dünyadan ayrılanlardır.
Denildi ki, “En güzel nimeti nedir?”
Şöyle demiştir: “Allah Teâlâ’nın sevgisi, O’nu tanımak ve O’nu zikretmektir.”

? İmam İbnu’l Kayyim, El-Vabilu’s Sayyib, s. 58

t.me/islamikitaphanepdf