‌ ‌ ‌‌‌ ‌
هیچی واقعا هیچی
اگه همینجوری که تا الان هستن در آینده هم بمونن هیچجوره امکان نداره چون دلیلی نداره که بذارمشون کنار
نه در واقع حتی اگر تغییرم بکنن من نمیتونم

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اینکه هیچوقت براشون کافی نباشم....

اگه بخوان بخاطر اعتقادات و حرف مردم نذارن کاری که می‌خوام رو انجام بدم و مانع موفقیتم بشن(که همچین اتفاقی نمیفته خوشبختانه پس جواب "هیچی" هس)

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
فقط من که ۱ و ۵ ام با هم نمیخونه

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
111111111111111111111111

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
پول بی نهایت ندارم ولی وضع خوبه
پس عشق ...

اگه یه انسان به مرحله ی نامیرایی برسه تو زمان امروزی فقط 100 سال اولش سالمه
بعد از اون حتی اگه پیر نشه اگه همه چی اوکی باشه زوال عقل میگیره
کلی خاطره داره کلی آدم از دست داده کلی زمونه براش تغییر میکنه و خب افراد پیر خیلی دیر به محیط اطرافشون عادت میکنن پس طبیعتا براش خیلی سخت و عذاب آور قراره باشه
ولی اگه تو رمان گذشته بود فرق میکرد چون اون موقع عمر زیاد یه چیز طبیعی بود و کیه بخواد این فرصتو که برای همیشه زنده باشه رو از دست بده؟
تازه افراد تو زمان گذشته خییییلی سازگار تر از الان بودن
شما یه سباز اون موقع رو در نظر بگیر میرفت جنگ کلی صحنه های وحشتناک میدید برمیگشت میدید زن و بچه‌ش کشته شدن شهرشونم به آتیش کشیده و مردم شهرم قتل عام شدن
درسته ناراحت میشد میشکست ولی بعد یه مدت ازش گذر میکرد و به زندگیش ادامه میداد
ولی الان طرف را پارتنرش کات میکنه رگ میزنه و خودکشی میکنه
این نظر کلی من راجع به نامیرایی بود
ولی اگه خودم بخوام نامیرا باشم نه واقعا
حتی فکرشم دردآوره و من از درد خوشم نمیاد

اگه پیر نشم اره

مشکلش اینه که باید مرگ عزیزات رو ببینی