آخ ازاون لحظه‌ای که مهربونی خدا رو درک کنیم.

مَوْلاَیَ یَا مَوْلاَیَ أَنْتَ الْعَزِیزُ وَ أَنَا الذَّلِیلُ

میگویی فراموش کن
اما گوش هایم میشنوند
برو بمیر
خب آخرنمیتوانند جز این
برداشت دیگری کنند!

آنکه میگفت روزگاری، بی تو جان خواهم چکار؟
حال که اوفتادم ز پا هرگز نکرد یادی ز ما..

حسادت به مشهدی‌ها؟
نه بابا اصلا :)

...

ساکت درپیله‌ی خویش
درحالِ ویران شدن :)

شب‌ِغربـت‌امیرالمؤمنین

_دلم‌شد‌ از خوشی‌ فراری