بیاید به شمام نشون بدم بَشِه‌هامو.

سلام

زمستان حالا به دنباله‌ی زمستان قبلی می‌آمد، تبعید هنوز ادامه داشت و آسمان همیشه همان آسمان غمگین بود، و در جنگل سکوت مرده بود و جنازه‌اش در سایه‌ی درختان رخنه کرده بود...و پروانه از مردن می‌ترسید

لونتیک یه سپر دورم میسازه نه میذاره من ازش رد شم نه آدم دیگه، وحشتناک غرق دنیاش میشم
یعنی هیچی جز فضای داستان تو ذهن و جلو چشمام نیست

خیلی جلوی خودمو لونتیکو شروع نکنم؛ به‌شدت ارتباطمو با دنیای بیرونی قطع میکنه و الان وقتش نیست.

دیگه حالم از "مسصمسص" و "تستسخستنس" و "جخلعفحیعخچ" بهم خورده.

Staring at the sky wondering where it all went wrong

نازنازی شدن یه درخواست نیست، نیازه.

پسرای دانشگاه مضخرف‌ترین، حال‌بهم‌زن ترین، نفهم‌ترین، بی،اصالت ترین آدمایین که تصورم نمیکردم یروزی باهاشون مواجه شم