من هرگز نخواهم بخشید‌تان شما را

کلاه لئونی+سیبیل+عینک+ میکروفون=گه‌خوری زیاد

مردم خواب اند؛ درست نیست. با خنده های بلند، در روشنایی های الکی، به چیزهای شهر . وسط غذا، توی رستوران، آهنگ بی کلام "چه قدر عشق تو عمیق است"* پخش می شود، می کوبید روی پایتان، نیم خیز می شوید و با دست تان اشاره می کنید سمت سقف... زشت است برای جامعه. درک نمی کنید؟! هیجان شما زیاد است، جناب.

رفتم رو به روی اداره ی پست، در گلسار نشستم؛ مردم را که همراه بسته های شان بیرون می زدند، تماشا کردم؛ او نیامد. توجه می کنید آقای مشاور؟! داخل شدم؛ گفتم مرا برای او بفرستید- همه با سکوت کنار نامه ها آه کشیدند. گفتم مرا برای او بفرستید به یک بولوار، یا فقط قرص می نویسید خانم روان کاو؟!
ظلّ آفتاب، با دوچرخه از منظریّه می زنی بیرون. و با شتاب، سمت لاکانی و سام از کنار بستنی عبور می کنی. مردهای قهوه خانه ای در پیر سرا خیره می شوند که مثل سیگار در باد می سوزی. پایدان می زنی تا پَستَک، از پشت، راه گم می کنی و در باغ محتشم، همه شب کم کم تو را می شناسند تا صیقلان؛ دوباره رکاب می زنی تا لبِ آب، آرزو به دل، کنار چلّه خانه برمی گردی سمت ساغری سازان، سبزه میدان، آفخرا* او نیامد.
"چه قدر عشق تو عمیق است"، در رستوران و خیابان و اتاق! مردم خوابند؛ محکم می زنی روی پایت، و نیم خیز می شوی و اشاره می کنی به سقف. به من نگاه کنید خاحنم روان شناس. یا فقط سه قرص نوشته اید که در تراس آرام و خیره شوم به ماه؟! بیخود، بلند، به چیزهای پیش پا افتاده در راه پلّه و پارک می خندی. برای جامعه زشت است. نسخه ی مرا بپیچ. گوش می کنید آقای درمان گر؟! او نیامد.

#پیام_رادبرد
بیست و هفت مهر هزار و چهار صد و سه
رشت

@balconist

وای واقعاً دوست دارم بمیرم تو جوب