غم و اندوه غزل نقطه‌ی آغاز بیا
مطلع شعر منی با همه ی ناز بیا

دفتر عشقی و‌هر واژه ی تو خاطره ای
بُت افسونگر من، دلبر طناز بیا

محو چشم ولب و ابروی تو و زلف کمند
قلمم قافیه پرداز شده باز بیا

شب و تاریکی و قانون سکوت وتب غم
گرم صحبت شو و با قلب پُر از راز بیا

بغض پنهان گلو شور و غرور سخنم
ای که در چشم ترم کرده ای اعجاز بیا

در هیاهوی زمان در پی مضراب دلم
با دل انگیز ترین سمفونی ساز بیا

فرصت پر زدن و شوق پریدن به سرم
پر و بالی بتکان قدرت پرواز بیا

#سمیه_فخرالدین
@azjensparvaz

میشه جون دلم صدات کنم ☺️💞

@azjensparvaz

دوست دارم همدم ت باشم ولی سربار نه
💔

@azjensparvaz

کندم از زندگیِ اجباری
از فضایی که زهر آلوده
از تماشای تلخ یک تردید
که همیشه مقابلم بوده

من پر از حسرتم نمیدانی
زایش درد ممتدم حتی
مرگ پاداش زندگی بوده
گرچه من دوست دارمش حالا

دست تقدیر بی وفا گفتی
که خداوند  فال تاروتم
توی اقبال بسته ام دیدی
روی دوش هزار تابوتم

زیر خاکم به راحتی تنها
وحشتم اشک های تمساحی
بین مرداب چشم آدم ها
می‌کند ماه مُرده ام شاهی

این جوابم به خستگی ها بود
آه و دردم ،سکوت طولانی
عاقبت در میان اندوهم
می رسم من به روز پایانی

#سمیه_فخرالدین

❤️

@azjensparvaz

از لذت خوب خوابمان دزدیدند
آتش زده از حسابمان دزدیدند

این قوم هزار چهره با نام علی
از سفره ی انقلابمان دزدیدند
#سمیه_فخرالدین
@azjensparvaz

نه مست بهشت بوده و خم دارد
نه مزرعه اش خوشه ی گندم دارد

این ملت خواب رفته در خاور درد
بی حد و حساب خود تورم دارد
#سمیه_فخرالدین
@azjensparvaz

و خدا خواست که دلداده شاعر باشم
تا که در مطلع هر شعر تو ظاهر باشم

کاش در فصل شکوفایی و شیدایی شعر
با غزل های دو چشم تو معاصر باشم

دل تو کعبه ی عشقی ست که می‌خواست دلم
چمدان سفرم بسته و زائر باشم

قصدم این بود که با چلچله ها کوچ کنم
بال پرواز پرستوی مهاجر باشم

خیره ی عکس تو و منحنی لبخندت
کاش در سلفی گوشیِ تو حاضر باشم

#سمیه_فخرالدین
@azjensparvaz

دلخوشم اینبار قلبت انتخابم می کند
جان دلبر یا عزیز من خطابم می کند

سیب حوا خورده و دلداده و عاشق شدم
خوش به حالم که دلت آدم حسابم می کند

بین عشاق جهان جنگی شده با دیدنت
داغ هم آغوشیت در پیچ و تابم می کند

زندگی بالا و پایین دارد اما ناگزیر
بودنت با دیگری تنها کبابم می کند

چشم من دنبال تو اما تو فکر دیگری
اخم سلطانی تو دائم جوابم می کند

گفته ام بر سینه ام زخمی نشسته یادگار
پیر عشقم کرده و هر دم مجابم می کند ؟

شاعری دیوانه ام چشم سیاه و نافذت
در خراب آباد دل خانه خرابم می کند

شب فضای خانه ام پر می‌شود از یاد تو
این سراب بودنت غرق عذابم می کند

فرفری های بلندت مانده در خاطر اگر
موج این گیسوی سرکش باز خوابم می کند
#سمیه_فخرالدین
@azjensparvaz

https://t.me/mohsen_yazdan_doost/287