لطفا خودت و سلامتیت، حس و حالت، خوشحالی و غم و رنجت، خواسته‌ها و توقعاتت رو نادیده نگیر.
سبک زندگی خودخواهانه رو انتخاب کن و خودت رو در اولویت قرار بده. گاهی اوقات باید بقیه رو فراموش کنی، و کاری رو بکنی که خودتو خوشحال میکنه. نگران نباش که بقیه چه احساسی دارن و به اینکه ممکنه کارهات کسی رو ناراحت کنه، اهمیت نده. برای خوبی و خوشحالی خودت تلاش کن و قدم بردار؛ اونوقت میبینی چقدر حس خوب، سرزنده بودن، شادی و هیجان میکنی.

قدر لحظه به لحظه بودن در کنار عزیزانتون رو بدونید. اونارو محکم به اغوش بکشید و از ته دل بهشون لبخند بزنید. ما نمیدونیم لحظه‌ی بعد چگونه برامون رقم میخوره؛ بنابراین حرفایی که توی دلتونه رو بهشون بزنید‌، احساس دوست داشتن و عشق و محبت‌تون رو نسبت به قلب‌شون دریغ نکنید و قدردانی از وجودشون رو ابراز کنید. در سختی‌ها کنارشون باشید و ازشون غافل نشید. اجازه ندید تنهایی زمانشون رو بگذرونن، ناراحت باشن، غصه بخورن و گریه کنن. چون اونا هرچقدر هم که بگن به تنهایی نیاز دارن برای بهتر شدن، باز هم به اغوشی گرم احتیاج دارن برای تسکین قلب و آرامش روح‌شون. بودنتون بینهایت دلگرم کنندست، اونا میبینن در روزهای تاریک و غم‌انگیز‌شون کسی هست که با مهربونیِ تمام بهشون لبخند بزنه و مراقبِ حالشون باشه؛ همین برای ادامه دادن بهشون جانِ مضاعف میده. پس لطفا بیاین قول بدیم خودمون رو از هم دور نگه نداریم، تا زنده‌ایم به خوبی مراقب همدیگه باشیم، و تلاش کنیم حسرتی توی دلمون باقی نمونه.

دیدن و تجربه خودکشی کسی که میشناسین یه اتفاق شدیدا آسيب زاست. میتونه منجر به نوعی اختلال بعد از حادثه بشه. انرژی منفی ناشی از این خاطرات اونقدری قوی هست که ذهن شما ممکنه اطلاعات مربوط به اون اتفاق رو از خاطراتتون پاک کنه؛ بهش میگن "فراموشی تجزیه‌ای" حقیقت اونقدی دردناکه که ذهن شما این اتفاق رو انکار میکنه. این فراموشی یه نوع مکانیسم دفاعیه که وقتی در معرض یک حادثه ناگهانی قرار میگیریم قدرت ذهنمون بشدت کاهش پیدا میکنه تا ازمون محافظت کنه؛ و ذهن ما دقیقا از همونجایی که شروع اتفاقات بوده خاطرات رو پاک میکنه.

_دوزِ روزانه آفتاب

پیدایش اختلالِ استرس پس از حادثه در بازمانده‌های خودکشی" بازمانده‌های خودکشی اصطلاحی برای کساییه که عزیزای خودشون رو به علت خودکشی از دست دادن و باید همزمان با تحمل درد روانی زندگی هم بکنن. همه‌ی ما یه اتفاق ویرانگر که روح و روانمون رو بهم ریخته رو پشت سر گذاشتیم. بازمانده‌های خودکشی تمایل زیادی به سرزنش خودشون برای همه‌چیز وقتی با یه تراژدی قابل تحمل مثل خودکشی روبرو میشن، دارن. حتی ممکنه خودشون رو بخاطر مرگ سرزنش بکنن و دائم با خودشون تکرار کنن چی‌میشد اگه یه‌بار باهاش حرف میزدم؟ اگه اونو تنها نمیذاشتم یا حداقل می‌نشستم باهاش گریه میکردم، چی‌میشد؟ همچنان زنده میموند؟. خودکشی حداقل پنج تا ده نفر از آشناهای متوفی رو تحت شعاع قرار میده. ما فقط بازمانده‌هایی هستیم که مدام با غم از دست دادن کنار میایم؛ برای همین نباید اجازه بدیم که جلوی ما رو بگیرن و باید امروز رو هم زندگی کنیم. از بعضی جهات زندگی کردن در زمان حال میتونه مثل ایستادن رو لبه‌ی چاقو باشه؛ بخاطر اینه‌که آینده هنوز در راهه و گذشته‌ها گذشته و لبه‌ی چاقویی وایسادیم که بهش میگن حال.

_دوزِ روزانه آفتاب

دیدنِ مرگ دیگران چیزی نیست که بهش عادت کنی، حتی اگه هزاران‌بار تجربش کنی هربار ناراحت کنندست. ما فقط وانمود میکنیم رومون اثر نداره.

_دوزِ روزانه آفتاب

درکنار حرف‌های تو بگم که، رفیق کَسیه که غم خوارت باشه و هواتو داشته باشه. رفیق انگار خودتی به دو جسم تقسیم شدی. رفیق اونه که باعث حال خوبیا و خنده‌هاته و بهت راهو نشون میده و در عین حال همراهته. رفیق اونه که اگه فرسخ‌ ها ازش دور باشی سالها ازش دور باشی، هیچ‌چیزی و هیچ موقعیتی و هیچ زمان و مکانی شما دوتا رو از همدیگه جدا نمیکنه و بازم رفیقه و همه جوره مراقب وجودته و هواتو داره و نمیزار حس بی‌کسی کنی.

اسم "رفیق" رو روی هرکسی نزارین؛ لیاقت میخواد کسی رو رفیق صدا زدن.

ما در شرایط سختِ زندگی، اونجایی که بیشتر از همیشه همه‌چیز برامون سخته و تنهاییم میتونیم رفیق واقعی خودمون رو بشناسیم. اون کَسیه که اگه همه باهات بد بودن و بهت پشت کردن، باورت میکنه و مثل کوه پشتت وایمیسته و حمایتت میکنه و نمیزاره تکی بجنگی؛ نه کسی که وقتی همه‌ی ادمای اطرافت و دنیا برات بد شدن پشتت رو خالی کنه و مثل اونا بهت ترکش بزنه‌.