من دیر زبان باز کردم.
یک چیزی در حدود دوسالگی. آن‌قدر دیر که پدر و مادرم فکر دوا و درمان می‌افتند. آخرش هم زبانم باز می‌شود ولی به عربی. مادر می‌گفت که وقتی از بازیگوشی با بچه‌ها خسته می‌شدم، می‌گفتم: "خلاص!"
انتفاضه اول را از پشت قاب تلویزیون دیدم. برای این که از فلسطینی‌ها عقب نمانم، از داخل گلدان سنگ برمی‌داشتم و پرت می‌کردم و داد می‌زدم: "الیهود الیهود!"
بماند که یک بار هم از پنجره سنگ پرت کردم و افتاد روی ماشین همسایه.
خون خونش را می‌خورد!
از دوران جنگ و جهادم فیلم هم دارم. با سربند و چفیه فلسطینی، مشتم را هم گره کرده‌ام مثل #سید!
سید مال بچگی نبود.
سید مال تمام زندگی من بود.
آن‌قدرها که لبنانی‌ها برایم همیشه در اربعین حکم هموطن دارند.
هر بار که می‌بینمشان باید در موکبشان بنشینم و قهوه بزنم کنارشان.
پارسال در حرم سیدالشهدا یکی از همین هم‌خون‌های لبنانی خودش را به کاشی‌های حرم می‌کشید و گریه می‌کرد. رفتم‌تحت لوای دعایش. تند تند می‌گفت: "اللهم ارزقنی توفیق شهادة فی سبیلک."
حالش که به قاعده شد، معاشرت کردیم با هم. جانباز حرب تموز بود و جنگ با داعش. آخرش هم که سخنمان دوباره کشید به سید.
از دیروز که اسرائیل، ضاحیه را می‌زد، هر بار بمب روی یک قسمت از خاطره‌هایم می‌انداخت.
یک روز روی کلاسم زبانم.
یک روز روی مسجد قائم.
امروز هم که خبر شهادت سید را خواندم انگار یک بمب هشتاد تنی انداختند روی تمام بچگی‌ام.
روی ضاحیه.
روی موکب لبنانی‌ها.
روی همان جانباز که رفیقم شده بود.
بدنم گرفت. خودم را نگه داشتم. با هر زوری بود لایحه را تمام کردم.
دائم با خودم‌ فکر می‌کنم، می‌شود مثل اول بچگی که ادای لبیک یا حسین گفتن سید را درمی‌آوردم، آخر بزرگی هم ادایش را دربیاورم.
آقای نصرالله!
می‌شود؟!

تبلیغ برای تولید ملی، فقط اونجا که عرق‌خورا می‌گن:
ساقیا ته استکان‌هایت نمی‌گیرد مرا
لطف کن از دور بعدی پیک لیوانی بریز
نه شراب روس می‌خوام، نه جنس ارمنی
از همین سگ‌مزه‌های تلخ ایرانی بریز

از تاثیر لباس روی اخلاق و رفتار همین‌قدر براتون بگم که دیشب برای اولین بار در زندگی کراوات زدم. بعد احساس می‌کردم که باید به شاه بگم: "آریامهر!" و ایران رو از چنگال رژیم آخوندی نجات بدم.

آیم اِ جیهادی مَن
این اِ حرامی وُرُلد

امروز صبح شش و نیم از خواب بیدار شدم و از زور عجز بغض کرده بودم. بعد این شکلی بودم که "خجالت بکش اورانگوتان! می‌خوای به خاطر صبح زود بیدار شدن گریه کنی؟!" همین شد که پاشدم رفتم دوش گرفتم و رفتم سرکار و الان در خدمت شمام. لکن هنوز بغض دارم.

بعضی چیزا ظاهرش خیلی ساده‌س ولی وقتی می‌ری توی دلش، هم خستگی جسمی ایجاد می‌کنه و از اون بدتر خستگی روحی. روح من از: هر روز صبح زود از خواب بیدار شدن، از شرق به غرب تهرانو طی کردن، بغل نشدن و نوازش نشدن و توضیح دادنِ مداوم و بی‌ثمر، حقیقتا خسته‌س.

بعضی چیزا ظاهرش خیلی ساده‌س ولی وقتی می‌ری توی دلش، هم خستگی جسمی ایجاد می‌کنه و از اون بدتر خستگی روحی.
روح من از:
هر روز صبح زود از خواب بیدار شدن،
از شرق به غرب تهرانو طی کردن،
بغل نشدن و نوازش نشدن
و توضیح دادنِ مداوم و بی‌ثمر،
حقیقتا خسته‌س.

امان از حرفی که عزیز به آدم بزنه،
جاش خوب نمی‌شه آقا...

"بی‌کلامِ بازی‌کننده با روان"