چرا فکر می‌کنيم در هر چیزی معنایی هست و اگر هم هست، اون معنا در دست ماست؟

دفتر های زیادی از سال‌های دیرین دارم که بر آنها داستان و شعر بسیار نوشته‌ام. مدتی پیش، دریافتم که اکثراً به گونه‌ای می‌نوشتم که گویی قرار است تمام اهل آدم از نوشته‌هایم با خبر شوند‌. با خود گفتم این کاغذ و قلم از آن خودم است و نه ویترین پر زرق برق یک مغازهٔ مجلل. پس از آنکه به این موضوعات پی بردم سعی کردم بخشی از نوشتنم را به خودِ خودِ خودم اختصاص بدهم. از ثبت خاطره‌ای کوچک گرفته تا غر و لند کردن و فحش دادن به دیگران. حال نسبت به قبل فشار کمتری بر شانه‌هایم احساس می‌کنم. نه آن که فشار زندگی کمتر شده باشد بلکه آن بخش از فشار مضاعف و مشکلاتی که خود بر سر خود میاوردم کاهش یافته‌است. بگذارید مثالی در جهت ادای حق مطلب بیان کنم.
برای مثال، توجه کرده‌ام که هنگامی که دچار اضطراب هستم، آوردن دلایل آن بر روی کاغذ، آن قله های سرد و تاریک و مخوف را تبدیل به قله‌ای کم ارتفاع تر و گرم‌تر می‌کند انگار که آن دلایل کوچک‌تر از آنچه در ذهنم نقش می‌بندند، خودنمایی می‌کنند و آرام آرام ابروان در هم رفته‌ام‌ باز می‌شوند.
خلاصه که بنویسید برای خودتون.

نمی‌دونم چرا ولی تصمیم گرفتم راجب کش‌تنبون بنویسم!

https://virgool.io/@Lizard/%DA%A9%D8%B4%D9%90-%D8%AA%D9%86%D8%A8%D8%A7%D9%86-ftt97yumlmiw