آره، خوب مي‌شم، معلومه که خوب مي‌شم اما راستش رو بخواي مشکل خیلي بزرگتر از چیزيه که فکرش رو مي‌کردم. مشکل زندگي کردنه. زندگي و چرخه‌ي مزخرفش رو دوست ندارم.

رئیسی باسنت رو از جنگل جمع کن، کثیفش کردی.

جنگ شد، هنوز روی چمن‌های آمستردام دراز نکشیدم و قراره بمیرم.

چرا بیدار بمونم، وقتی ماهیت واقعی دنیا رو فقط با چشم‌های بسته می‌شه‌ دید؟

و این چقدر ناامید کننده‌ست که هیچ مقصدِ معیَنی برام وجود نداره.

فکر که می‌کنم، می‌بینم همه کارهایی که انجام می‌دادم و می‌دم، احمقانه‌ان. فقط کافیه از دیدِ بقیه به خودم نگاه کنم، تا ببینم هنوز خیلی راه واسه رفتن دارم و خیلی اشتباه‌ واسه کردن.

خیلي جالبه. وقتي دقت مي‌کنم مي‌بینم هیچکدوممون اصلأ شبیه چیزي که راجبش صحبت مي‌کنیم، یا حتي خودمون معتقیدم هستیم، نیستیم. هیچ کاري رو بي دلیل، یا به اصطلاح ″فقط چون حالمو خوب مي‌کنه″ انجام نمي‌دیم. براي هرکاري که مي‌کنیم منتظر جوابيم و اگه اون جواب مورد نظرمون…

yay!!
pt2 is here! tap tap and use it ?