بنظر میرسد که باید مستقیم به جدال ترس رفت، با رودربایستی و فردا فردا کردن چیزی حل نمیشود و یک جواب منفی دنیارا به آخر نمیرساند. ما که هرچه کردیم به گذشته نرسیدیم
بگذار یکبار ببینیم آینده چه میشود.

خلاص

تو آزادی.

حال با خیال راحت برو

گذشته چه برایمان داشت
وقتی جز از غم چیزی به ارث نبردیم؟

من از فردا میایم
خبر خوش برایت داریم
-بگو، سراپا گوشم
هیچ خبری نیست!

-مبهم-

یک سیاهه‌ی طولانی راجع به خیال در چند روز آینده مینویسم

به اسم: مخلص خیال

چگونه بود که او با کفش از روی دل ها رد میشد و ذره ای عذاب وجدان گریبانش را نمیگرفت؟
هزار هزار کیلو سنگ در پشت آن استخوان های نحیف قفسه ی سینه اش در سمت چپ قایم کرده بود
چگونه بود که میتوانست با چشم هایش هم دروغ بگوید ؟
آیا از ماه معذرت خواستی ؟
آخر به چه حقی‌ اورا به مثابه ی ماه پنداشتی ؟
کمی شرم کن

-مبهم-

از واژه ها جدا از لحظه ها گسسته بر روی طناب نازک زمان خاطرات را هرشب میبینم و قدم قدم به مرگ نزدیک تر میشوم ! -مبهم-

دوباره کی افتاده رو دور ری اکشن منفی انداختن ؟

فرسودگی، حاصل از تکرار فعلی واضحا‌ نادرست در موقعیت مشخص در قبال فردی که روح را تکیده میکند
از بدترین امراض است