بغلم کن، غمِ در زخم شناور شده‌ام.

پناه می‌برم به خدا از عیبی که امروز در خود می‌بینم و دیروز دیگران را به خاطر همان عیب ملامت می‌کرده‌ام.

کاش یکی بود یهو می‌گفت؛ کات٫ اقا خسته نباشید نقشِ‌ این آدمِ غم‌زده رو خیلی خوب بازی کردین. برداشت این فصل تموم شد.

[با پس‌زمینهٔ بارون?️]

بارون میاد که آدم یادش بیوفته، هنوز یه چیزهایی هست که به زندگی ارزش زندگی کردن بده.

گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است
روشنایی‌بخش چشم او است خاک پای تو
-آقای حافظ خیلی تحویلم گرفت:)

یه چیزایی نمی‌شه دیگه. ما هم ولش کردیم گذاشتیم که نشه. شاید بعدا شد یا شاید به جاش یه چیزای دیگه‌ای شد. نمی‌دونم. ولی کاش می‌شد.

فاصله پوست آدم رو کلفت می‌کنه، فاصله باعث میشه یاد بگیری هرچیز لذت‌بخشی که الان کنارت داری گذر می‌کنه، باعث می‌شه قدر بدونی؛ دلت رو کوچیک می‌کنه اما صبرت رو زیاد.

عمرم اگه خرج رات نباشه؛ نمی‌خوامش.

همه چی‌تو‌ می‌بردی کاش
“من” اینجا جا مونده.