همره غم باش و با وحشت بساز
می‌طلب در مرگ خود عمر دراز

راستش تازه دارم متوجه احساساتم میشم
انگار هر روزی که میگذره همه چیز کدر تر میشه
تیکه تیکه شدم تو اسمون و چیز منسجمی از«من» باقی نمونده
میخوام از دست همه ی ادمای دورم فرار کنم و برم...
برم...
برم کجا؟!
نمیدونم ولی میدونم میخوام نباشم
.
.
صدای من و از ته ته ته دره میشنوید
انگار که فقط ی زمزمم
ی چیزی که هست ولی شنیده نمیشه
حضورش تاثیر داره ولی ترجیح میدیم نباشه
.
دلم برا ننه تنگ شده
دلم برا وقتی که کل مسیر تهران تا شمالو منتظر بودم تا برسم پیشش تنگ شده
دلم برا وقتی که عین نقطه جمع میشدم تو بغلش تنگ شده
دلم برا وقتی که بهم الکی میگفت از چهارشنبه بازار برات جوجه گرفتم زود بیا پیشم ولی تا میرفتم شمال بهم میگفت گربه خوردتش تنگ شده
.
کاش میشد نزدیک تر بودی
کاش میشد «بودی»...

شیراز می خواهم .

خیلی با این خستگیا حال میکنم .

سر کار رفتنم چی بود وسط این همه بدبختی .

چه تصمیمای یهوییه مزخرفی میگیرم